KULT BOGINI MATKI I POWÓD PRZEDSTAWIANIA JEJ W POZYCJI KUCAJĄCEJ

Partager :

Cette publication est également disponible en : Français (Francuski) English (Angielski) Español (Hiszpański) Italiano (Włoski) Русский (Rosyjski) Türkçe (Turecki)

CEL TEGO ARTYKUŁU

Ten artykuł pomoże ci zrozumieć powody, dla których Bogini Matka i wielkie bóstwa były przedstawiane w pozycji kucającej:

Wiąże się to z wiarą w ich moc przynoszenia płodności do świata żywych, a przede wszystkim odradzania się zmarłych.

Zobaczymy również ścisły związek między tą reprezentacją a symboliczną kategorią płynów.

Spis treści

POŁĄCZYĆ TEN ARTYKUŁ Z CAŁĄ SERIĄ LITERACKĄ „PRAWDZIWA HISTORIA RELIGII LUDZKOŚCI”.

Ten artykuł jest fragmentem książki Volume, również dostępnej na tej stronie:

Biblia symbolu prehistorycznej i starożytnej religii mitologicznej

Książka, którą można również znaleźć w formie artykułów pod nagłówkieme :

Słownik symboli

Aby dowiedzieć się, dlaczego ta książka jest częścią serii literackiej Prawdziwa historia religii ludzkości, przejdź do :

Wprowadzenie / Struktura i treść

Mam nadzieję, że z przyjemnością przeczytasz ten artykuł, który jest dostępny w całości poniżej.

SYMBOLIKA PRZYKUCNIĘTEJ BOGINI MATKI

 

Symbolika ta jest w pełni zgodna z głównym nauczaniem prehistorycznej religii mitologicznej u źródeł pogaństwa, która wierzyła, że Bogini Matka Ziemi była w stanie zregenerować się i dać nowe narodziny wszystkim swoim wielbicielom i czcicielom. Uważano, że bogini matka zregenerowała się i dała nowe narodziny swojemu mężowi po jego śmierci, umożliwiając mu przekształcenie się w bóstwo i stanie się ojcem bogów (lub nawet pozostanie na ziemi poprzez wcielenie się w ich syna, aby nadal służyć jako przewodnik dla ludzkości).

Ta symbolika przykucniętej bogini jest więc jednym z wielu głównych symboli matrycowych (miejsc i obiektów) używanych przez tę religię do reprezentowania łona bogini matki, symboli, które są / będą wyczerpująco wymienione i przeanalizowane w tomie 3 „Biblia symboli prehistorycznej i starożytnej religii mitologicznej”.

Symbolika przykucniętej bogini jest również ściśle związana z symboliką płynów.

Dla przypomnienia, jak wyjaśniono i szczegółowo opisano w tomie 2, nauczano, że jako bogini-matka była w stanie zregenerować ojca bogów i dać życie synowi-bogu, ponieważ ten ostatni miał status mesjasza, przewodnika, ale także moc odkupienia, Zaczęła być postrzegana jako posiadająca własną moc odkupienia syna-boga i jako zdolna do dawania nie tylko obfitości i płodności na Ziemi, ale także, a przede wszystkim, nieśmiertelności w życiu pozagrobowym. Ważne jest, aby to zrozumieć, ponieważ jest to klucz do zrozumienia, że wiara w to, że sama bogini-matka może nadać nieśmiertelność poprzez owoc swojego łona, ciało, które wyszło z jej łona, jest tym, co wyjaśnia wiarę, że bezpośrednie wchłanianie jej płynów życiowych przez jej wyznawców (zamiast przechodzenia przez odkupiającego syna) może nadać nieśmiertelność.

W ten sposób jego płyny witalne stały się na Ziemi synonimem nie tylko płynów obfitości i płodności, ale przede wszystkim eliksirów nieśmiertelności.

Również w tym przypadku tom 2 dostarczy wyczerpującej listy i analizy różnych symboli używanych w prehistorycznej religii mitologicznej do reprezentowania, w całej ich mistyce, różnych płynów ustrojowych pochodzących z ciała bogini matki (możemy tu przytoczyć, po prostu jako przykład, symbolikę piwa, która reprezentuje mocz wielkiego bóstwa[1] ).

Bardzo ważne jest również zrozumienie, że ta symbolika przykucniętej bogini jest bardzo ściśle związana z symboliką dłoni, ponieważ nawet jeśli symbolika dłoni jest jedną z najbardziej polisemicznych, jest to jedna z jej najważniejszych symboli. Będziemy mieli wiele okazji, aby to zobaczyć, szczególnie jeśli chodzi o zrozumienie racji bytu architektury wielu świątyń i ich ornamentacji.

 

ZWIĄZEK MIĘDZY KUCANIEM A (PONOWNYMI) NARODZINAMI

 

Prostym powodem, dla którego wielkie bóstwo było przedstawiane w pozycji kucającej podczas regeneracji lub porodu (czy to wielkiego boga, czy jego czcicieli) lub podczas dystrybucji jego płynów ziemskiej obfitości lub eliksiru nieśmiertelności, jest to, że w czasach starożytnych pozycja kucająca była preferowaną pozycją do porodu.

Naturalne stało się zatem przedstawianie bogini-matki w tej pozycji, nie tylko po to, by rodzić i dawać światu owoc swojego łona, mesjasza-syna, ale także po to, by przywracać życie zmarłym i rozprzestrzeniać swoje życiodajne płyny obfitości i nieśmiertelności.

Przyjrzyjmy się kilku przykładom, które to pokazują. Zrobimy to, cofając się w czasie, od mitologicznej przeszłości do bardziej odległej przeszłości.

 

 

ZWIĄZEK MIĘDZY KUCANIEM A PORODEM

 

Po pierwsze, spójrzmy na kilka przykładów pokazujących, że pozycja kuczna była pozycją porodową.

 

W EGIPCIE

 

Na przykład, oto co można przeczytać o egipskich boginiach Hathor i Tawaret, bóstwach macierzyństwa i porodu:

https://agoraafricaine.info/2016/12/13/la-deesse-hathor-et-la-deesses-taweret-etaient-les-divinites-de-la-maternite-et-de-laccouchement/

„Płaskorzeźby świątyni w starożytnym egipskim kompleksie Dendera przedstawiają kobietę rodzącą w pozycji kucznej, w obecności dwóch postaci porodu, bogini Hathor i bogini Taweret; Hathor była starożytnym popularnym bóstwem z wieloma skojarzeniami, w tym z macierzyństwem, płodnością i kobiecą miłością, dlatego starożytni Egipcjanie wierzyli, że bóstwo to powinno przewodniczyć wszystkim narodzinom jako opiekun kobiet i dzieci, podobnie jak Taweret, która była również kluczową boginią płodności i porodu, co może wyjaśniać, dlaczego w starożytnym Egipcie nie ma znanych słów na położną, położnika czy ginekologa”.

 Kobiety rodziły swoje dzieci na kolanach, w kucki lub na siedzeniu porodowym, jak wskazano w hieroglifach mówiących o narodzinach, podczas gdy gorąca woda zawierająca miód była umieszczana pod siedzeniem, aby opary ułatwiały poród, a zaklęcia wspomagające poród były powtarzane przez położne, takie jak te, które prosiły Amona, aby „uczynił serce wybawiciela silnym, aby utrzymać nienarodzone dziecko przy życiu”.

 „Korzystanie z pozycji kucznej lub siedziska porodowego było bardzo powszechną metodą w starożytnych tradycjach afrykańskich, a dziś współczesne tradycje porodowe również zalecają stosowanie pozycji kucznej lub siedziska porodowego, z tego prostego powodu, że obie zachęcają do korzystania z grawitacji jako naturalnej pomocy w tym procesie”.

Należy zauważyć, że bogini Amamët[2] i bogini Maât[3] są również wspomniane jako przykucnięte.

 

Jak dotąd, można powiedzieć, nic nadzwyczajnego.

To była tylko praktyka położnicza.

Jeśli jednak spojrzymy na inne opisy bóstw, zobaczymy, że ta reprezentacja wykracza daleko poza prosty opis człowieka rodzącego z pomocą bogiń.

Jak właśnie widzieliśmy w Egipcie, główne bóstwa były przedstawiane w ten sposób.

Przejdźmy teraz do innych cywilizacji i ich wizerunków lokalnych bóstw.

 

ZWIĄZEK MIĘDZY KUCANIEM A ODRODZENIEM

 

W ELAM

 

Zacznę od przedstawienia tej struktury, elamickiej perforowanej płyty znalezionej w Luwrze.

 Musée du Louvre. Tekst z Luwru: Perforowana tablica. Cztery orły z rozpostartymi skrzydłami; kwadraty. Alabaster. Susa. Dynastia Sukkalmah (połowa XX wieku-1500 p.n.e.). Źródło zdjęcia: Yvar Bregeant

 

Jak widać, ma on kwadratowy kształt i przedstawia cztery orły (a właściwie sępy) przykucnięte z rozpostartymi skrzydłami po obu stronach centralnego otworu w kształcie kwadratu, z kwadratem w paski pomiędzy każdym sępem.

Aby zrozumieć symbolikę tej tablicy, trzeba znać symbolikę kwadratu, perforowanego kamienia, złamanej kolumny, piramidy, góry i sępa.

Jeśli znasz konkretne znaczenie każdego z tych symboli, zrozumiesz znaczenie ich połączenia tutaj.

Krótko mówiąc, kwadrat reprezentuje tutaj górę, która jest symbolem ciała bogini matki.

Zauważ, że cztery prążkowane kwadraty reprezentują, widziane z góry, w perspektywie, piramidy z poziomami wznoszącymi się ku niebu, aby wskazać wzniesienie ku niebiosom. Należy pamiętać, że piramida jest ściśle związana z górą i jest również symbolem ciała bogini matki.

Przypomnijmy tylko, że góra nazywa się šadu w języku akadyjskim[4] , którego jednym ze znaczeń jest, dosłownie, w języku sumeryjskim, ša[5] ciało, łono[6] , które daje lub przywraca życie.

Nota Bene :

To odrodzenie jest zasadniczo przekazywane przez homonim „dú”, odpowiednik tud lub tu, co oznacza: rodzić, rodzić, rodzić, rodzić, tworzyć, kształtować, tworzyć; narodzić się ponownie, przekształcić, zmienić. W przypadku dú nie ma zatem jaśniejszej kwestii niż nie tylko narodziny, bycie ukształtowanym, ale także odrodzenie, transformacja w nową istotę, operacja, o której mówi się, że ma miejsce poprzez powrót do ša, ciała lub łona bogini matki.

Kamień z dziurą reprezentuje złamaną kolumnę pierwotnego człowieka, którego przywrócenie w piramidzie reprezentuje jego regenerację jako ojca bogów.

Sęp jest jednym z głównych przedstawień bogini matki w jej roli jako tej, która przewodniczy procesowi odrodzenia po śmierci.

Teraz, skoro ograniczamy się tutaj do symboliki przykucniętej bogini, co tutaj zauważamy?

To, że przykucnięte ciało bogini sępów jest symbolem bezpośrednio związanym z piramidą, której głównym celem jest regeneracja, odrodzenie pierwotnego ojca jako ojca bogów.

Dwa sępy wydają się nawet składać jaja bezpośrednio w dwóch piramidach pod nią.

Istnieje zatem ścisły związek między pozycją kucającą a odrodzeniem.  

 

IN CRETE

 

Warto również zauważyć, że na Krecie, podobnie jak w przypadku Hathor w Egipcie, „Wielka Bogini Matka, prawdopodobnie Rhea[7] , jest przedstawiana, w zależności od okresu, w pozycji kucającej lub stojącej[8] „.

 

W GRECJI

 

Znaczenie tego przykucniętego przedstawienia bogini-matki można również znaleźć w Grecji.

Rzeczywiście, należy zauważyć, że greckie boginie narodzin lub porodu, Illythies, córki Hery (imię greckiej bogini matki), są również przedstawiane w pozycji kucznej, pozycji uznawanej za sprzyjającą porodowi. Biorąc pod uwagę, że Illythia może być również rozumiana jako duplikat Hery, jasne jest, że bogini matka była również przedstawiana w pozycji kucznej jako bogini matki narodzin i porodu[9] .

Dlatego szczególnie interesujące jest przyjrzenie się sumeryjskiej etymologii słowa illythia[10] .

Jak zobaczymy niemal systematycznie, to język sumeryjski jest podstawą całego mistycznego gmachu religii mitologicznej.

W rzeczywistości staje się jasne, dlaczego nadano im nazwę Illythia.

 

SUMERYJSKA ETYMOLOGIA SŁOWA ILLYTHIA

 

Podzielmy to na sumeryjski: íli-ti-a :

 

ETYMOLOGIA íli :

 

íl-lá[11] oznacza wzniesienie, a w formie werbalnej íla, íli, íl[12] oznacza podnosić, nieść, dostarczać, przynosić, znosić, dźwigać, „…”; być wzniesionym; błyszczeć; lal, lá (la2)[13] oznacza być wzniesionym; trzymać, wznosić, nieść, zawieszać.

Tak więc, mówiąc íli, nie mówimy tylko o noszeniu w sensie poczęcia jako potomka, ale także o noszeniu, wywyższaniu (w pewnym sensie wywyższaniu) w sensie deifikacji!

Ważne jest, aby wspomnieć tutaj, że te różne sumeryjskie logogramy (íl-lá; forma czasownika íla, íli , íl; lal, lá (la2)) są uznawane za źródło imion bogów „Īl” i „Ēl” oraz że są one rdzeniem składowym sumeryjskiego słowa ĪLU, które ma między innymi znaczenie „boga”[14] .

Dlatego ważne jest, aby zrozumieć dwie rzeczy:

 

Równoważność między noszeniem dziecka a jego definiowaniem

 

Pierwszym z nich jest to, że greckie „illy” oznacza „podnosić, nosić” z podwójnym znaczeniem:

  • Nie tylko po to, by nosić w swoim łonie i urodzić dziecko
  • Ale także, i przede wszystkim, wywyższyć, wynieść pod niebiosa, nadać blasku… innymi słowy, deifikować przedmiot danych (ponownych) narodzin

 

Podobnie jak aka „drzwi” ma to podwójne znaczenie

 

Warto zauważyć, że íli ma podwójne znaczenie noszenia w sensie noszenia w brzuchu i noszenia wysoko, podobnie jak sumeryjskie aka4, które oznacza ramę lub nadproże drzwi.

Rzeczywiście, tak jak w języku francuskim mówimy „la porte” (od łacińskiego porta, „drzwi do miasta, pomnik”, które zastąpiło słowa fores i janua), ale także „porter” (od łacińskiego portare) w znaczeniu noszenia dziecka, a także w znaczeniu „nosić, podnosić, podnosić”, tak dokładnie tak samo jest w języku sumeryjskim.

Rzeczywiście, jeśli aka4 w sumeryjskim oznacza ościeżnicę lub nadproże[15] , jego homofon a-ka ma odpowiednik úgu[16] , którego homofon úgu4 (KU) oznacza rodzić, płodzić[17] .

 Co więcej, ka i ga są ściśle równoważnymi homofonami w języku sumeryjskim, a sumeryjski leksykon wskazuje, że ga6 lub gùr to fonemy oznaczające nosić, transportować, jednocześnie określając, że tak właśnie sumeryjskie miasto Umma odczytuje znak íla[18] .

Jak właśnie zauważyliśmy, íl-lá i formy czasownikowe íla, íli i íl przekazują ideę wywyższenia w sensie deifikacji.

Możemy więc powiedzieć, że tak jak w języku francuskim słowo porte (nadproże drzwi) (aka4) niesie (!) również znaczenie noszenia dziecka, spłodzenia (przez a-ka / ugu), niesie również, poprzez skojarzenie ka / ga z íl-lá, wywyższenie, wyniesienie w sensie deifikacji!

Mówiąc inaczej, w języku sumeryjskim istnieje łańcuch semantyczny: drzwi – kobieta, która nosi lub płodzi – nosić w sensie wyniesienia do rangi boskości.

 

Związek pomiędzy „íli” „a-ka” i imieniem „Eve

 

Z analizy imienia Ewy i symboliki drzwi wynika również, że aka było jednym z jej sumeryjskich imion jako matki jej potomstwa (stąd fakt, że drzwi i odrzwia były jednym z jej głównych symboli).

Samo to powiązanie idei między íli i a-ka w celu określenia zarówno rodzenia dziecka, jak i wyniesienia do rangi boskości może jedynie potwierdzić ideę, że narodziny zapewnione przez grecką boginię Herę-illyrię są w rzeczywistości mocą pozwalającą na odrodzenie się istoty i nadanie jej boskości.

To skojarzenie uchyla również część zasłony, która skrywa prawdziwą twarz pierwotnej kobiety, która ukrywa się za zasłoną bogini matki Hery: Ewy.

 

Ili oznacza także świecić, trzymać, nosić

 

Jeśli wrócimy teraz do znaczenia íli, być może zauważyłeś, że być wyniesionym jest synonimem błyszczeć, trzymać, nosić…

Być może lepiej wtedy zrozumiesz, dlaczego w momencie narodzin, jak wspomniano w cytowanej powyżej notatce o Herze, Hera-Illythia była również przedstawiana z pochodnią, symbolem światła, ale także, jak zobaczymy, symboliką gwiazdy narodzonej na nowo, która stała się gwiazdą, symbolem osiągnięcia boskości. 

Jest to kolejny dowód na to, że święta greka ma swoje korzenie w języku sumeryjskim.

 

íli odnosi się do deifikacji pierwotnego ojca, przodka ludzkości

 

Drugą rzeczą, którą musimy zrozumieć na temat znaczenia greckiego illy, transliteracji sumeryjskiego íli , jest to, że wyniesienie to odnosi się do wyniesienia pierwotnego człowieka, istoty ludzkiej, do rangi boga.

Dlaczego ktoś miałby tak mówić?

 

Bóg nie musi być ELEWOWANY ani DEIFIKOWANY. On JUŻ jest.

 

Ponieważ po prostu fakt, że bóg musi być podnoszony, noszony, trzymany, zawieszony, sugeruje, że nie zawsze taki był jego stan.  Prawdziwy bóg nie musi być podnoszony, umieszczany wysoko, ponieważ już jest i zawsze był.

Ten akt wyniesienia wskazuje zatem z nazwy i dosłownie na mityzację (by nie powiedzieć mistyfikację), która polegała na przekonaniu ludzkości, że pierwotny człowiek po śmierci stał się wielką boskością, ojcem bogów. Dzięki regenerującej mocy swojej żony, która stała się boginią-matką, dzięki nowym narodzinom, które dała mu, wracając do swojego łona.

 

Równoważność między bogiem a ojcem, przodkiem, starszym, najstarszym

 

Sumeryjskie Īlu i illu

 

Można również argumentować, że bóg ten był pierwotnym człowiekiem z innego powodu.

Bardzo interesujące jest znaczenie Īlu wspomniane przez pana Michela, dla którego ma ono między innymi znaczenie „boga[19] ” (sumeryjskie imię boga to zwykle diñir lub dingir ).[20]

Rzeczywiście, jego homofon illu oznacza „wysoką wodę, powódź”; płyn owodniowy[21]

Teraz potop jest synonimem ojca, ponieważ „a” oznacza „ojca”, a także „potop”[22] .

Co nam to mówi?

Ten, który został podniesiony do rangi boskości przez odrodzenie wywołane przez boginię-matkę, przez działanie jej noszenia go w łonie i do nieba, jest nikim innym jak ojcem, to znaczy jej mężem i małżonkiem.

 

Elamicki nab dla boga

 

Fakt, że słowo oznaczające boga w języku elamickim to nab, również potwierdza, że bóg jest ojcem.

Rzeczywiście, imię to oznacza ocean, będąc kontrakcją (ní „strach, szacunek” i „aba, ab” „jezioro, morze)[23] .

Ten ocean, to jezioro, to symboliczne morze nie powinny wprowadzać nas w błąd, ponieważ w rzeczywistości odnoszą nas do sumeryjskiego „a” oznaczającego „ojca”, które oznacza nie tylko „powódź”, ale także „wodę” (patrz uwaga powyżej).

 

Sumeryjski odpowiednik elamickiego nab: ojciec, starszy, przodek

 

Co więcej, jest całkowicie jasne, że to aba, ab elamite jest odpowiednikiem sumeryjskiego:

Rzeczywiście, w sumeryjskim aba, ab równie dokładnie oznacza „jezioro, morze”[24] , a jego homofon ab-ba … ojca, najstarszego, przodka [25][26] .

Zrozum, co to oznacza: ten, który zgodnie z religią mitologiczną był noszony w łonie przez boginię-matkę, tylko po to, by po jej śmierci otrzymać nowe narodziny, odrodzenie umożliwiające mu powstanie i stanie się ojcem bogów, jest nikim innym jak ludzkim przodkiem, najstarszym ojcem, innymi słowy, pierwotnym człowiekiem.

Teraz, gdy zrozumieliśmy znaczenie íli, aby zrozumieć znaczenie greckiego illy w imieniu Hera illythia, przejdźmy do znaczenia Ti.

Pozwoli nam to całkowicie odsłonić prawdziwą tożsamość tej bogini-matki.

 

ETYMOLOGIA Ti, Te

 

Widzieliśmy już w naszej analizie imienia Ewa i symboliki żebra, sępa i moździerza, że pierwotna matka, która dała życie ludzkości, nosiła sumeryjskie imię Ti i jego synonim Te.

Przypomnijmy pokrótce dlaczego:

 

Ti, żebro, bok, małżonek, towarzysz, strzała

 

Ponieważ została wzięta z żebra lub boku Adama, a słowo bok w języku sumeryjskim oznacza małżonka lub towarzysza, Ewa była nazywana Ti lub Te, a symbole używane do jej przedstawienia obejmowały żebro lub strzałę.

Powodem tego jest to, że w języku sumeryjskim ” te, ti ” są ściśle synonimami[27] i odnoszą się do „boku, żebra, strzały [28] „.

 

Ti, życie, dawca życia

 

Ponieważ jest matką wszystkich żywych istot i tą, która dała życie swoim dzieciom, ludzkości.

Rzeczywiście, ti, podobnie jak tìla, tìl, również oznacza „życie”.

tìla jest skrótem od „tu”, „urodzić się” i „íla”, „podnosić, nosić”, więc dosłownie oznacza „podnosić, nosić narodziny”.

To oczywiście doskonale łączy się z Ewą, której imię w języku hebrajskim (z jodem, który może być transliterowany jako „y”, „v” lub „w”) jest transliterowane jako „haya” lub „hava” lub „hawa” i pochodzi od czasownika o rdzeniu HWH niosącego ideę „żyć” lub „uczynić żywym” lub „stać się”, a zatem oznacza „matkę żyjących” lub „tę, która daje życie”.

 

Te, Założenie świata

 

Ponieważ jako kobieta i pierwotna matka jest fundamentem świata (te)

„te” odnosi się do pierwotnej żeńskiej genitor, kobiety, która założyła świat bogów i ludzi.

W rzeczywistości godne uwagi jest to, że znak pisma klinowego „te” zapisuje słowa „temen, te-me-en lub te-me„, które oznaczają między innymi „fundament[29] „.

Te oznacza więc fundament, co oczywiście bardzo logicznie odnosi się do pierwotnej matki przy założeniu świata.

W tym temacie, dla tych, którzy wciąż wątpią, że święty sumeryjski jest źródłem świętej greki, na przykład, wystarczy wziąć pod uwagę, że jeśli każdy z tych terminów oznacza fundament, jeśli dodamy do nich przyrostek logogramu „eš”, który oznacza „namaszczony” lub „grobowiec”[30] , temen- eš nabiera znaczenia „świątyni” lub „sanktuarium”[31] , dosłownie będąc fundamentem lub świętym obwodem, co jest oczywiście prawdziwym pochodzeniem greckiego słowa oznaczającego sanktuarium „temenos[32] , które odnosi się bardziej szczegółowo do świętej przestrzeni poświęconej boskości[33] .

 

Ti, Tum, aka: Ta, która robi, działa

 

Inny dowód etymologiczny łączy pierwotną matkę Ewę z logogramami ti, te.

Faktem jest, że jedna z jego głównych sumeryjskich nazw, aka, w swojej werbalnej formie ma znaczenie robienia, działania[34] .

Teraz, jeśli te i ti są równoważne i oznaczają, w szczególności, strzałkę[35]

Logogram tum, który również oznacza strzałkę, również oznacza działanie, pracę[36] .

Również na tej osi strzała (te, ti, tum) jest symbolem pierwotnej matki Ewy-aka jako tej, która działa, tej, która tworzy.

Doskonale pasuje to do faktu, że hebrajskie imię Ewa jest zbudowane na werbalnym rdzeniu HWH, na którym zbudowane jest również imię prawdziwego boga YHWH, ze znaczeniem tego, który (staje się).

 

Krótkie przypomnienie, dlaczego pierwotna matka pod ti, te, była związana z sępem i moździerzem

 

Dla przypomnienia, egipska bogini Hathor była powszechnie przedstawiana z sępem i moździerzem[37] .

To samo dotyczyło Izydy, z którą była związana.

Oto wizerunek Izydy noszącej atrybuty Hathor na płaskorzeźbie ze świątyni Izydy w Filadelfii, pochodzącej z okresu ptolemejskiego, a obok po prawej stronie znajduje się przedstawienie Hathor w Muzeum Egipskim w Kairze:

W przypadku Izydy-Hathor na jej głowie znajduje się truchło sępa, nad nim moździerz i rogi krowy Hathor.

 

Dlaczego sęp?

 

Istnieją dwie wyraźne i proste osie, które łączą ti, te z sępem, jednym z emblematycznych symboli bogini matki.

 

Te, sęp brodaty

 

Pierwszą bezpośrednią osią jest prosty fakt, że jesteś po prostu sępem[38] .

Jest to jeden z głównych powodów, dla których zwierzę to zostało użyte do reprezentowania Ewy i wszystkich zmysłów z nią związanych de ti, te.

 

Te, a strona przez równoważność z Á, á.

 

Drugą, bardziej pośrednią osią jest to, że Te le vautour oznacza również bok, słowo, o którym wiemy, że jest związane z pierwotną kobietą.

Można powiedzieć, że sęp oznacza również żebro, bok, małżonka, towarzysza, ponieważ sumeryjski fonetyczny odpowiednik słowa „sęp” to ” Á[39] ” lub „á”.

Jednym z podstawowych znaczeń słowa „á” jest: bok, ramię[40] , które, jak pokazano szczegółowo w symbolice wybrzeża[41] , ma znaczenie „towarzysz, wsparcie, małżonek”.

 

bezpośredni związek z sępem w egipskich hieroglifach

 

Nawiasem mówiąc, ponieważ właśnie powiedzieliśmy, że sumeryjski sęp ma fonetyczny odpowiednik Á, jest to w pełni potwierdzone przez egipskie hieroglify, gdzie A jest reprezentowane przez sępa.

Co mówią nam o tym egipskie hieroglify?

„Prosty”, podstawowy odpowiednik jest następujący:

A = Vulture [42]

Jest to pierwsza litera alfabetu przedstawiona w postaci fonemów.

Spójrzmy prawdzie w oczy, to dość niezwykłe zobaczyć, że podczas gdy sumeryjski nazywa sępa „te” z odpowiadającą mu wartością ideograficzną ” Á „, egipski nazywa ideogram sępa dźwiękiem A!

Lub, mówiąc jaśniej, gdy Sumeryjczyk mówi nam:

   „te” = „fundament, sęp, zaprawa murarska       

= á” = „bok, ramię     

(= „ti” = „brzeg lub strona” / „życie” / „strzała” …)

Egipcjanin mówi nam:

   Sęp = „á”!                                     

Można powiedzieć, że zatoczyliśmy pełne koło i możemy natychmiast dostrzec ścisły związek między archaicznym Sumerem a Egiptem pod względem lingwistyki, a zatem świętej lingwistyki, która dyktuje mistycyzm i religię.

Z pewnością nie może być przypadkiem, że w języku sumeryjskim, podobnie jak w egipskim, symbol sępa ma fonetyczne „a” jako odpowiednik lub odpowiednik.

Ten prosty przykład jest sam w sobie niezbitym dowodem na to, że te dwa święte języki są ze sobą ściśle powiązane w swojej symbolicznej ekspresji.

W związku z tym możemy dodać, że gdyby Champollion znał sumeryjski, nie musiałby przedzierać się przez dedukcję, aby odkryć fonetyczne znaczenie sępa.

Ale wrócimy do tego później, ponieważ ta sumeryjsko-hioglificzna korespondencja, poza prostą korespondencją językową, ma daleko idące implikacje na poziomie sakralnym i dlatego wymaga specjalnego rozdziału.

 

Wniosek dotyczący znaczenia te la côte, strona:

 

Jeśli wrócimy do naszego dowodu na to, że te rzeczywiście oznacza żebro, bok, to zobaczymy, że tak właśnie jest, i to poprzez dwie różne osie semantyczne:

  • Przez jego równoważność z „ti” (żebro, bok, strzałka)
  • Przez jego znak klinowy „Á” „á” (ramię, skrzydło, żebro, bok, róg, moc)

To nie może być przypadek. 

 

Dlaczego zaprawa?

 

Przyjrzyjmy się pokrótce, dlaczego pierwotna matka (bogini) była związana z moździerzem.

To tylko rozważania etymologiczne, ponieważ istnieje również potężny powód symboliczny.

Powiedzmy, że sęp i moździerz to synonimy w języku sumeryjskim.

W języku sumeryjskim „te” oznacza „sęp”, ale jego homofon „tè” oznacza również „moździerz lub obudowę” (ze względu na równoważność „tè” z „naña[43] „). W rzeczywistości tè odnosi się do rośliny alkalicznej, mydlnicy lekarskiej, kardamonu, dokładnie w taki sam sposób, jak termin „naña”, który oprócz mydlnicy lekarskiej odnosi się do moździerza, obudowy, koła, całości [44][45] ). Ta obudowa, ten krąg, sam w sobie odnosi się do jednego ze znaczeń te, które, jak widzieliśmy, oznacza obwód, fundament.

 

Wnioski dotyczące relacji między ti, te a sępem i moździerzem

 

W ten sposób pierwotna matka została nazwana ti lub te:

  • Ti, żebro, bok (małżonek, towarzysz), strzała
  • Ti, życie, dawczyni życia, matka wszystkich żywych istot jak Ewa pod haya, hava, hawa
  • Te, fundament, obwód, święte ogrodzenie
  • Ti, tum, aka (Ewa) ta, która robi, działa

Etymologicznie związany z sępem, ponieważ :

  • Te jest sępem
  • Te to bok, ponieważ sęp jest również wymawiany jako Á, a á oznacza bok, ramię.

Etymologicznie związany z zaprawą, ponieważ :

  • Obwód ma homofon ” tè „, który jest odpowiednikiem naña oznaczającego zaprawę i obudowę, okrąg, całość.

Możemy zatem dostrzec następujące symboliczne powiązanie, związane z Ewą, pierwotną matką, która stała się boginią-matką, ponieważ jest ona etymologicznie spleciona między :

  • ti = żebro lub bok (małżonka, partnera), strzała; życie
  • te = fundament, obwód, ogrodzenie lub okrąg; sęp
  • tè = zaprawa, obudowa
  • Á, á = bok, ramię (małżonek, partner)

 

ETYMOLOGIA A

 

Po zapoznaniu się ze znaczeniami íli i ti, musimy teraz przyjrzeć się znaczeniu a.

Widzieliśmy już, że Á, á może oznaczać bok, ramię, w sensie małżonka, towarzysza (por. symbolika żebra).

Widzieliśmy również wcześniej w analizie illu, że a w języku sumeryjskim odnosi się do ojca[46] .           

W rezultacie końcowe a może równie dobrze odnosić się do :

  • pierwotna matka jako żebro, bok, małżonka, towarzyszka ojca
  • ojciec (z możliwym podwójnym znaczeniem ojca, małżonka, towarzysza)

 

WNIOSEK DOTYCZĄCY GŁĘBSZEGO ZNACZENIA ILLYTHIA

 

Tak więc pod zasłoną greckiej Hery Illythia jest nikim innym jak pierwotną matką Ewą (haya, hava, hawa) pod jej sumeryjskimi imionami ti, te lub aka:

  • Ti, żebro, bok (małżonek, towarzysz), strzała
  • Ti, życie, dawczyni życia, matka wszystkich żywych istot jak Ewa pod haya, hava, hawa
  • Te, fundament, obwód, święte ogrodzenie
  • Ti, tum, aka (Ewa) ta, która robi, działa

Wraz z powiązanymi z nimi symbolami, sępem (te: sęp, jedna strona Á i á) i moździerzem (tè, naña, moździerz i obudowa, okrąg, całość).

Matka, o której mówi się, że ma moc nie tylko rodzenia potomstwa i swoich dzieci, ale przede wszystkim przywracania do życia zmarłego męża, dając mu nowe narodziny i regenerując go w wielką męską boskość.

 

Kolejny dowód na związek między Eve sous ti, te i świętymi (ponownymi) narodzinami: obudowa!

 

Co więcej, jeśli uważasz, że poród, którego dokonuje, jest całkowicie naturalnym porodem i nie ma w nim nic mistycznego, jak odrodzenie, które przynosi tym, którzy przechodzą przez jej łono, to rozważ to:

Widzieliśmy, że pierwotna bogini-matka jest również fundamentem, świętym obwodem, pod jej symbolami sępa i zaprawy; to właśnie nadało nazwę temen-eš[47] sumeryjskiej świątyni i nazwie sanktuarium greckiej świątyni temenos [48] termin, który odnosi się bardziej szczegółowo do świętej przestrzeni poświęconej bóstwu[49] .

Widzieliśmy również, że te (ponieważ jest to homofon „tè”, który jest odpowiednikiem naña) oznacza nie tylko zaprawę, ale także obudowę, okrąg (stąd okrągła obudowa) i „całość”.

Okazuje się jednak, że termin „w ciąży” ma niezwykłe podwójne znaczenie, które jest bardzo odkrywcze dla mistycyzmu, jaki ze sobą niesie.

W hieroglifach ciężarna kobieta nazywana jest bkAt [50] , a obudowa, jako fundament i podłoga świątyni, nazywana jest bkyt lub bAkAyt[51] .

Te dwa terminy są bardzo bliskie, by nie powiedzieć równoważne, ponieważ Ay, A i y są potencjalnie wymienne w egipskim[52] .

Jest zatem dość niezwykłe, że etymologicznie rzecz biorąc, fundament świątyni, jej święte ogrodzenie, jest synonimem kobiety w ciąży![53]

Nawet jeśli cała symbolika świątyń jest oczywista (symbolika, która została szczegółowo zbadana w tomie 3, Biblia symboli, a także w tomie 6 na temat megalitycznych świątyń i świątyń historycznych), sama etymologia, w tym przypadku egipska, doskonale ujawnia fakt, że w mitologicznym mistycyzmie, świątynia została pomyślana i pomyślana jako symbol ciała bogini-matki, aby poprzez swój okrągły fundament reprezentować moc jej łona nie tylko do rodzenia, ale także do nadania nowych narodzin ojcu ludzkości, aby uczynić go bóstwem, a co za tym idzie, wszystkim jego pobożnym dzieciom.

Możemy również dodać, że jest ona uważana za podstawę nie tylko świata materialnego, ale także duchowego. Dlatego te oznacza również całość. Jest źródłem całego świata i jest całym światem.

Oczywiście będziemy mieli wiele okazji do rozwinięcia tych różnych rozważań w innym miejscu.

Nie zamierzam tutaj zagłębiać się w etymologię egipskiego bkAt. Zrobię to w innym miejscu, ale w świetle tego, co zostało tutaj powiedziane, słowo to jest łatwo rozkładalne (ba-akA-t) i pozwala nam zidentyfikować pierwotną ciężarną kobietę, która wygenerowała to słowo.

To, co absolutnie musimy zapamiętać i zrozumieć w logice tego artykułu poświęconego analizie przykucniętej bogini matki, to fakt, że bez wątpienia przykucnięta pozycja bogini matki pod jej wieloma twarzami i imionami miała nie tylko reprezentować klasyczne ludzkie narodziny, ale także miała niezwykle ważny figuratywny i święty symboliczny cel, ponieważ służyła do reprezentowania jej mocy doprowadzania do odrodzenia zmarłych w życiu pozagrobowym. Ta święta symbolika była, bez zamierzonej gry słów, używana przy zakładaniu świątyń.

Musimy również zrozumieć, że ponieważ symbole wybrane do jej reprezentowania są ściśle synonimiczne z imieniem Ewa lub jego różnymi apelacjami, zasłona nad tożsamością tej bogini-matki została już dość mocno podniesiona w tym artykule.

Aby potwierdzić uniwersalność i ponadczasowość tego przedstawienia, spójrzmy na kilka innych przykładów przykucniętej boskości

 

MAJOWIE

 

Oto kilka prostych przykładów przysadzistych bóstw Majów:

Rysunek 3: Madrycki Kodeks Majów

Rysunek 4: Madrycki Kodeks Majów

 

 

SYMBOLIKA WIELKIEGO PRZYKUCNIĘTEGO BÓSTWA I SYMBOLIKA PŁYNÓW WITALNYCH

 

Zrozumiawszy, że pozycja kuczna przyjmowana przez boginię-matkę reprezentuje jej wszechwładzę nad światem żywych i umarłych oraz jest symbolem jej statusu jako bogini-matki nie tylko narodzin, ale przede wszystkim odrodzenia zmarłych (w tym przede wszystkim jej męża, ojca bogów reinkarnowanego w boga-syna), przyjrzymy się teraz pokrótce innej symbolice ściśle związanej z pozycją kuczną: symbolice płynów witalnych.

Pamiętajmy tutaj, że symbolika płynów witalnych wyraża mitologiczną doktrynę, zgodnie z którą wszystkie płyny witalne wielkiego bóstwa, czy to mocz, pot, ekskrementy itp., ponieważ są one, podobnie jak jego syn, również owocem jego ciała, są prawdziwymi i doskonałymi substytutami tego syna-mesjasza-odkupiciela.

Tak więc w mitologicznym pogaństwie mistyczne picie moczu wielkiego bóstwa, picie jej miesiączki, karmienie się jej ekskrementami itp. było rytuałem wykonywanym jako prawdziwa wieczerza katolickiej transsubstancjacji, nawet jeśli miało ono wybitnie pogański charakter, ponieważ w umysłach wyznawców symbolicznie równało się spożywaniu ciała syna Mesjasza, a tym samym czerpaniu korzyści z jego mocy odkupienia, równoznacznej z nieśmiertelnością.

Rzeczywiście, ponieważ bogini-matka urodziła go i, jak zobaczymy, ponieważ ojciec bogów jest także protoplastą obiecanego pogańskiego odkupieńczego syna-mesjasza, spożywanie owoców ciała wielkich bóstw, czy to matki, czy ojca, będzie postrzegane jako bezpośredni środek, podobnie jak eliksiry płodności i nieśmiertelności, do uzyskania obfitości w ziemskim życiu i nieśmiertelności, boskości w życiu pozagrobowym.

W odniesieniu do zdolności Ojca Bogów do oddawania płynów ustrojowych, która jest atrybutem powszechnie kojarzonym z Boginią Matką, należy zauważyć, że Bogini Matka jest najczęściej reprezentowana z dwóch powodów:

Po pierwsze dlatego, że jest kluczowym graczem w procesie ciąży i odrodzenia.

Po drugie, karmiąc się płynami bogini matki, czciciel symbolicznie karmi się nie tylko matką i synem, ale także ojcem (ponieważ syn jest reinkarnacją ojca). W rzeczywistości karmi się całą triadą.

Jednak, jak zobaczymy, możliwe jest również, że ojciec bogów, a nawet syn bóstwa, jest czasami przedstawiany w pozycji stojącej lub kucającej, przekazując swoje płyny, ponieważ obaj mogli otrzymać moc produkowania obfitości i nieśmiertelności, bezpośrednio lub poprzez zmianę doktrynalną.

Jeśli wrócimy teraz do przedstawienia przykucniętej bogini matki rodzącej i/lub rozpraszającej swoje płyny, oto co A. Parks mówi w swojej książce (która w jednej ze swoich not ma na celu wyjaśnienie ukrytego znaczenia menstruacji w starożytnych kultach ):[54]

Dlatego też na całym świecie regularnie odkrywana jest niezwykła liczba figurek przedstawiających Boginię Matkę, zazwyczaj w pozycji kucającej. Ponieważ księżyc wpływa na kobiecy cykl menstruacyjny, jest on również, w ten szczególny sposób, powiązanym symbolem Bogini Matki. (A. PARKS, The Secret of the Dark Stars, 2005, str. 201, 203).

 To również dlatego kapłanki Bogini Matki były często świętymi prostytutkami, o których mówiono, że przekazują świętą siłę i królewskość Bogini Matki przyszłym królom i książętom[55] .

 Ma co do tego całkowitą rację.

Rytuał picia miesiączki, lub szerzej, płynów wypływających z ciała bogini matki, był niewątpliwie ważnym świętym rytuałem.

Spójrzmy na kilka przykładów od Majów, które bardzo dobrze to ilustrują:

 

MAJOWIE

 

Oto postać z Codex Borgia:

Rysunek 5: Codex Borgia  

Ta liczba ma tę zaletę, że jest jednoznaczna.

To oczywiste, że wielkie bóstwo jest w ciąży, z tym czerwonym okręgiem wokół brzucha.

Istnieje zatem związek między jej przykucniętą pozycją a porodem, zwłaszcza że najwyraźniej osiągnęła pełny termin porodu.

Pozycja kuczna jest zatem również kwestią porodu, kulminacją procesu ciąży.

Oprócz tego podstawowego zrozumienia możemy dodać, że symbolika płynów jest tutaj bezpośrednio związana z pozycją kucającą.

Dlaczego tak się dzieje?

Zwróć uwagę, że podczas gdy brzuch jest pokazany na czerwono, szalik jest również pokazany na czerwono i biegnie prosto w dół od brzucha, kończąc się frędzlami.

 

Oto kolejna pouczająca liczba:

            

Rysunek 6: Meksykański Kodeks Borgii, płyta 74[56] .

 

Zauważ, że duże bóstwo znajduje się w pozycji kucającej, a ręka z okiem lub okręgiem w środku (podobna do odwróconej ręki Fatmy) jest bezpośrednim przedłużeniem rozłożonych nóg dużego bóstwa, podobnie jak czerwony szal z frędzlami na poprzednim rysunku.

Jaki jest cel tej chusty lub odwróconej ręki pochodzącej z bezpośredniego związku z pochwą boskości powyżej, która ma urodzić lub jest w pozycji porodowej?

Musimy zrozumieć, że ta chusta z frędzlami lub ta ręka, gdy jest odwrócona, reprezentuje płyny wypływające z łona bogini matki.

Dlaczego tak jest?

Przejdźmy do innej ilustracji bóstwa Majów, bogini matki Majów, Ixchel.

Rysunek 7: Madrycki Kodeks Majów, tabliczka 30 [57][58]

 

Ixchel lub Ix Chel to wielka bogini-matka Majów.

W tekstach glificznych jest on nazywany „Chak Chel”.

Krótka etymologia sumeryjska :

W języku sumeryjskim Chak Chel można podzielić na ša-ak ša-el, tj. ciało, łono, „ša”[59] od „ak(a)” „prokreatorka, genetrix”, o której wiemy, że jest imieniem Ewy[60] i „ša” „el” ciało, łono „a/el” „wychowanego ojca”.

Zauważysz, że na tym obrazie z kodeksu ma ona szeroko rozłożone ręce i nogi[61] i że rozprowadza wszystkie swoje płyny ustrojowe (mleko z piersi, pot z pach, płyny wypływające z pochwy, a także mocz i kulki ekskrementów…).

Powiesz mi, że na tym obrazie nie jest w pozycji kucającej, ale zauważ: wszystkie bóstwa, z którymi jest związana, są.

Musimy więc zrozumieć, że wśród Majów istnieje bezpośredni związek między przykucniętą pozycją wielkiej bogini-matki, bóstwa reprezentującego ciążę i poród (który, jak wiemy, doprowadzi do narodzin bóstwa-syna, reinkarnacji Ojca obdarzonej odkupieńczą mocą), a symboliką płynów wypływających z jej ciała.

Poniżej znajdują się podobne przykłady wielkich męskich i żeńskich bóstw kojarzących pozycję kuczną z produkcją życiodajnych płynów, takich jak eliksiry.

Ilustracja 1 pochodzi z meksykańskiego Codex Laud.

Figurka ta przedstawia rogatego boga przykucniętego przed żółwiem pod drzewem, emitującego krople do pojemnika.

Zauważ, że żółw znajduje się tuż przed przykucniętym bóstwem, kojarząc Ojca bogów z tą postawą, ale także boginię matkę, ponieważ żółw jest jednym z jej symboli[62] .

Innym oczywistym skojarzeniem jest fakt, że wielkie bóstwo przykuca, zbierając owoce z drzewa życia i tłocząc je w eliksir nieśmiertelności.

Istnieje zatem analogia między kucaniem a produkcją nieśmiertelnych płynów.

Wiemy również, że drzewo jest symbolem samej boskości[63] .

Innymi słowy, drzewo, z którego owoców bóstwo wydobywa podobny do eliksiru płyn nieśmiertelności, to nic innego jak jego własne ciało. Jest to sposób na powiedzenie, że ma w sobie nieśmiertelność i że może ją wydobyć i dać komukolwiek zechce.

Zapraszamy również do zapoznania się z poniższą ilustracją: 

Rysunek 2: Codex Borgia

Zauważ, że na tej figurze znajdujemy również, w przypadku tego innego rogatego bóstwa, związek między pozycją kucającą a zbieraniem płynów, z małym ołtarzem w kształcie misy między nogami wielkiego bóstwa, który wyraźnie służy do zbierania jej płynów ustrojowych.

To, co właśnie powiedzieliśmy i zobaczyliśmy, pomaga nam na przykład zrozumieć malowidła jaskiniowe australijskich Aborygenów:

 

WŚRÓD ABORYGENÓW AUSTRALII

 

Weźmy identyczne przedstawienia znalezione w aborygeńskiej sztuce naskalnej:

Rysunek 8: Aborygeńska sztuka naskalna Koala, schronisko Anbangbang, Park Narodowy Kakadu, Australia

(Według ozoutback.com.au, przedstawia Namondjok, przodka stworzenia, z jego żoną Barrginj poniżej, piorunem Namarrgon po prawej oraz mężczyznami i kobietami w ceremonialnych nakryciach głowy poniżej).

Rysunek 9: Petroglif bogini Kunapipi, tradycyjnej aborygeńskiej bogini ze skały Nourlangie w Kakadu w Australii, jednego z najstarszych aborygeńskich miejsc.

Co widzimy?

Wielki bóg i lokalna bogini-matka są przedstawieni w pozycji kucającej!

Po co? Żeby urodzić?

Nie może tak być w przypadku Ojca bogów

Oboje są tu przedstawieni w pozycji rodzącej, co ma oznaczać, że jako pierwotni ojciec i matka oraz źródło życia i przodkowie boga-bohatera o zbawczej mocy, przynoszą życie, płodność i nieśmiertelność, oddając swoje ciała i płyny życiowe swoim czcicielom za pośrednictwem lokalnego kapłaństwa.

Tutaj również jest to prawdziwa ceremonia i święty rytuał.

Przyjrzyjmy się teraz innym przykładom tego, jak ojciec bogów może być kojarzony z pozycją kucającą i/lub darem płynów witalnych:

 

DO CELTÓW Z CERNUNNOSEM

 

Bóg Cernunnos (lub Karnonos[64] ) jest uważany za prawdziwego dis pater[65] .

Będziemy mieli okazję wykazać, że jest to kolejna twarz pierwotnego ludzkiego przodka, który został ubóstwiony.

Możemy po prostu wskazać, że jest on przedstawiany jako bóg jeleń, ponieważ Cernunnos jest przedstawiany z dużym porożem jelenia, a jego irlandzki awatar, Nemed, jest bogiem jeleniem[66] ; że jest on związany z Geyronem i Trigaranusem z ich rogatymi symbolami bóstw, pod wołem lub bykiem.

Cernunnos na kociołku z Gundestrup Wikipedia na stronie Cernunos

Kozi róg, moment obrotowy, wół, róg obfitości i siedząca pozycja ze skrzyżowanymi nogami celtyckiego boga Cernunnosa, Reims.

Niektórzy ludzie wiążą go z Shivą i wnioskują o prawdopodobnym mitologicznym pokrewieństwie między nim a Shivą[67] .

To, co interesuje nas w tym artykule, to fakt, że jest on często przedstawiany nago, ze skrzyżowanymi nogami lub w pozycji lotosu[68] , a także często jest bezpośrednio kojarzony z Boginią Matką i trzyma róg obfitości[69] .

Analiza rogu obfitości pokazuje, że ten symbol, na styku symboliki rogu i kielicha, wazonu i symboliki kozła, jest symbolem wybitnie matrycowym, reprezentującym matrycę, w tym przypadku boginię matkę.

Rozumiemy więc, dlaczego ten bóg z rogiem obfitości jest bezpośrednio związany z boginią-matką.

Ponieważ ten róg reprezentuje jej łono. Reprezentuje ją bezpośrednio, jakby była tam, z rozstawionymi nogami, w pozycji porodowej, a fakt, że siedzi ze skrzyżowanymi nogami, służy po prostu przywołaniu przykucniętej pozycji bogini matki, kiedy daje życie i kiedy, mistycznie, wylewa swoje życiodajne płyny z łona na świat, dając mu obfitość w świecie materialnym i nieśmiertelność w wodzie poza, przepraszam! poza.

Szczególnie interesujące jest to, że ta bogini-matka, której pochodzenie jest wyraźnie starsze niż celtyckie, jest pierwotną boginią-matką, dominującą nad światem żywych i umarłych.

W rzeczywistości jest ona bezpośrednio związana z Demeter, Cybele i opisywana jako bogini ziemi lub Matka Ziemia.

Nie tylko jest powiązany z neolitycznymi żeńskimi bóstwami[70] !

Zobaczymy, że te obserwacje jedynie potwierdzają jeden z faktów wykazanych w moich pracach, a mianowicie, że wszystkie boginie-matki są w rzeczywistości niczym więcej, jak tylko multiplikacjami tej samej pierwotnej boskości.

Te proste obserwacje, poczynione przez innych niż ja, pomagają nam choć trochę zrozumieć uniwersalność i ponadczasowość kultu, który był mu poświęcony.

Powinienem oczywiście dodać, że moje badania nie tylko to wykażą, ale pójdą znacznie dalej.

Pozwolą nam one zrozumieć – wreszcie! jedną absolutnie istotną rzecz: nie tylko to, że wszystkie boginie matki są odmianami lub wieloma twarzami jednej pierwotnej bogini matki, ale także, i przede wszystkim, że ta bogini matka nie jest miszmaszem koncepcji Matki Ziemi, bezosobowego bóstwa, materialnej Ziemi, która została deifikowana i uczyniona osobą lub postacią przez ludzi nieco mniej prymitywnych niż ich ojcowie i którzy zaczęli konstruować duchowe koncepcje z naturalnych obserwacji (co jest postulatem scjentystycznym).

Wręcz przeciwnie, musimy zrozumieć, że ta pierwotna bogini-matka była bardzo realną osobą u początków ludzkiego świata, nikim innym jak pierwotną matką ludzkości, Ewą. Pierwotna matka, która została ubóstwiona między innymi jako bogini ziemi i podziemi.

Chodzi o zrozumienie, że nie jest to przedmiot przekształcony w kobietę, ale odwrotna skrajność, kobieta przekształcona w przedmiot, obiekt adoracji.

Przyjrzyjmy się jednak innym przykładom przykucniętych bóstw związanych z płynami: 

 

W OCEANII Z KORWAREM

 

Jako kolejny przykład przedstawienia boskości w pozycji kucającej, zapraszam do przyjrzenia się świętym posągom z Nowej Gwinei zwanym Korwar.

Warto przede wszystkim wspomnieć, że według rdzennych mieszkańców, którzy je czczą, służą one do materializacji lub reprezentowania dusz przodków, którzy tam przebywają, duchów, które zostały wyniesione do rangi boskości[71] i które następnie pozostają na ziemi, aby nadal służyć jako przewodnicy dla żyjących[72] .

Jest to oczywiście kolejna ilustracja ludzkiej mitologii, która polegała na deifikowaniu przodków, co z konieczności implikuje przede wszystkim pierwotnego przodka.

W kontekście analizy niniejszego artykułu warto zauważyć, że jest on przedstawiony w pozycji kucznej, z ugiętymi kolanami i łokciami, z ażurowym ekranem między rękami, który w zależności od tego, kto na niego patrzy, przedstawia drzewo życia lub wylinkę węża, które są uważane za symbole odrodzenia.

              

Korwar w Trop enmuseum & Statuetka Korwar z Papui (Indonezja), region Cenderawasih

Źródło zdjęcia: Hiro-Heremoana – Praca własna

 

Ponadto korwar składa się zasadniczo z czaszki ze względu na jej przesadny kształt w stosunku do reszty ciała[73] .

Zdjęcie źródłowe : Zegar – Praca własna

Wyjątkowy korwar jest przechowywany w Paryżu (Musée du Louvre, Pavillon des Sessions): jego głowa nie jest przedstawiona, ale wykonana z prawdziwej ludzkiej czaszki. Był on niewątpliwie bardzo potężnym wodzem, stąd zaszczyt zachowania jego prawdziwej głowy, a nie jej wyrzeźbienia.

Mamy tu więc symbolikę:

  • drzwi lub ościeżnicy (ażurowego ekranu), który reprezentuje wejście do matrycy bogini matki,
  • a nawet symbolikę kielicha, która ma to samo znaczenie,
  • skojarzenie W z wężem, które samo w sobie kojarzy się z pierwotnym drzewem życia, i propozycja karmienia się jego owocami/płynami, symbolami, które zarówno dają czcicielom tego przodka, jak i bóstwa, obietnicę odrodzenia się po śmierci, nieśmiertelności, tej samej nieśmiertelności, którą przodek rzekomo osiągnął, a zatem pozostaje na ziemi, aby wskazać drogę swojemu własnemu rodzajowi.

Co ciekawe, jego przykucnięta pozycja jest ściśle związana z kontekstową ideą odrodzenia wyrażoną przez wszystkie powiązane symbole na tej figurze.

Możemy dodać, że fakt, że trzyma ramę przed żywą istotą, jest wyraźnym zaproszeniem do wejścia do łona i karmienia się owocami drzewa życia, mistycznie reprezentowanymi przez płyny życiowe bogini-matki drzewa.

 

AWAROWIE ŚREDNIOWIECZA (DZISIEJSZA REPUBLIKA CZESKA)

 

Jeśli pozostaniemy na poziomie dokumentalnego rozwinięcia tego obrazu przykucniętej bogini = dyfuzji płynów ustrojowych i aby zrozumieć teraz, jak absolutnie ponadczasowa i uniwersalna jest ta zasada ezoterycznej religii, możemy kontynuować ilustrowanie jej innym przykładem bliżej domu.

Następnie przejdziemy do przykładów, które idą znacznie dalej niż wszystko, co powiedzieliśmy do tej pory.

Ten przykład, bliżej domu, był przedmiotem niedawnego artykułu w czasopiśmie Géo, będącego echem artykułu opublikowanego na stronie internetowej ee ScienceDirect . [74]

Odnosi się ona do odkrycia wyjątkowo dobrze zachowanych sprzączek do pasów z wczesnego średniowiecza noszących „tajemniczy motyw gada i żaby”, znalezionych w kilku regionach Europy, które według obserwatorów sugerują istnienie średniowiecznego kultu nieznanego dotąd historykom, praktykowanego przez różne populacje, w tym Awarów.

Oto, co nam powiedziano:

Kiedy został odkryty w pobliżu miejscowości Lány (Morawy Południowe, Czechy), archeolodzy myśleli, że jest to wyjątkowa ozdoba: klamra do pasa z okresu późnego średniowiecza, z fascynującym motywem „smoka” (lub po prostu węża) pożerającego żabę. Jednak od czasu jej odkrycia dwanaście lat temu dowiedzieli się, że inne ciekawe artefakty tego rodzaju zostały znalezione w innych częściach kraju, a także w Niemczech i na Węgrzech.

W związku z tym przeprowadzono badanie tych obiektów, które, choć zidentyfikowane setki kilometrów od siebie, są bardzo podobne. Wyniki, opublikowane w Journal of Archaeological Science w styczniu 2024 r. i przekazane przez Uniwersytet Masaryka w Brnie, podkreślają istnienie nieznanego dotąd średniowiecznego kultu pogańskiego. Uważa się, że był on wspólny dla różnych populacji w Europie Środkowej przed nadejściem chrześcijaństwa.

Rys. 1: Przegląd badanych końców pasa. A) Lány (CZ), B) Zsámbék (H), C) Iffelsdorf (GER), D) Nový Bydžov (CZ).

Dla autorów był to motyw, który „łączył różne ludy na poziomie duchowym”.

Artykuł mówi dalej, że autorzy badania nie mogą potwierdzić, co obraz tych klamer, „gad” łapiący swoją ofiarę, faktycznie oznaczał dla tych, którzy je nosili. Zauważają jednak, że obrazy konfrontacji z udziałem smoka lub węża są powszechne w pogańskich rytuałach.

Scena bitwy była ideogramem przedstawiającym nieznany, ale wyraźnie ważny mit kosmogoniczny i płodności, który był dobrze znany różnym populacjom o różnym pochodzeniu we wczesnym średniowieczu” – piszą.     

 „Motyw węża lub węża pożerającego swoją ofiarę pojawia się w mitologii germańskiej, awanturniczej i słowiańskiej. Był to powszechnie zrozumiały i ważny ideogram” – wyjaśnia Jiří Macháček, kierownik Katedry Archeologii i Muzeologii na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Masaryka. „Dziś możemy jedynie spekulować na temat jego dokładnego znaczenia, ale we wczesnym średniowieczu łączył on różne ludy żyjące w Europie Środkowej na poziomie duchowym”.

Zwłaszcza, że słynne słowackie Rudawy, z których pochodziła ruda miedzi używana do produkcji sprzączek do pasów, znajdowały się… poza sercem chaganatu Awarów.

Te tajemnicze przedmioty ujawniają zatem gęstą sieć komunikacji – być może motywowaną kultem, sugerują eksperci – w dorzeczu Karpat i poza nimi. „Analiza […] potwierdza dalekosiężne kontakty między elitami awarskimi i nieawarskimi w całej Europie Środkowej”.

Co jest niezwykle śmieszne z punktu widzenia symboliki rozwiniętej w tych artykułach, w których udowodniono, że bogini-matka wylała swoje płyny na świat w swojej pozycji (re)generowania świata, to fakt, że ta żaba jest przedstawiana jako taka, podobnie jak wąż-smok, a przede wszystkim, że ten wąż pożre żabę.

Nie ma tu jednak mowy o pożarciu żaby, która jest jednym ze zwierzęcych emblematów bogini-matki (por. symbolikę żaby z, w szczególności, egipskimi przykładami Heqeta, boga Noun i jego bogini Nounet).

Wystarczy spojrzeć na obraz:

Powiększę go dla ciebie:

Obraz C) Iffelsdorf (GER) w powiększeniu.

 

Jestem pewien, że zgodzisz się, że musiałbyś być ślepy, aby nie zauważyć, że ten wąż smoczy w dziwny sposób chwyta tę żabę w uniwersalnej pozycji kucznej za… genitalia.

Oczywiście w tym przedstawieniu nie chodzi o pożeranie czegokolwiek, ale raczej o to, że wąż, który jest symbolem wielkiej pierwotnej złej boskości, ale także odrodzenia i nieśmiertelności, wskazuje sposób dostępu do niej, a mianowicie karmienie się płynami witalnymi wychodzącymi z łona bogini matki.

Był to sposób na zaproszenie jego pogańskich czcicieli do odprawienia tego rytuału w następujący sposób: jeśli chcesz być nieśmiertelny, to właśnie tym musisz się odżywiać u źródła, ponieważ tam leży źródło wszelkiego życia u początków świata żywych i umarłych.

W świetle wszystkiego, co już widzieliśmy, trudno jest wymyślić bardziej wyraźną ilustrację tego przekonania i rytuału, który mu towarzyszy.

Zrozumiawszy poprzez te różne przykłady (Majowie z Ameryki Południowej, Aborygeni z Australii, Celtowie z Europy Zachodniej, Melanezyjczycy z Nowej Gwinei, Awarowie z Europy Środkowej) zaczerpnięte z różnych kontynentów i różnych okresów uniwersalność i historyczną ponadczasowość tego przedstawienia, wierzenia i praktyki, przejdźmy teraz do jego korzeni w czasach prehistorycznych:

       

          

PRZYKŁAD Z GÓRNEGO PALAEOLITU: FONTAINEBLEAU (Francja)

 

Oto, co można zobaczyć i przeczytać na ten temat w artykule: Une „Origine du monde” préhistorique à Fontainebleau opublikowanym w gazecie Le Monde w dniu 26/10/2020 :

W schronie z piaskowca system hydrauliczny został częściowo stworzony przez człowieka i pochodzi z górnego paleolitu:

Oto obraz, o którym mowa:

 Trzy głębokie nacięcia, częściowo stworzone przez człowieka w górnym paleolicie, otoczone przez dwa konie. EMILIE LESVIGNES

 Pomiędzy Nemours i Étampes” … „Wiele tysiącleci temu te chaotyczne formacje piaskowca, wyrastające z zimnego, bezdrzewnego morza piasku, przyciągnęły naszych odległych przodków do innej aktywności: grawerowania. Dziś w okolicy znajduje się nie mniej niż dwa tysiące schronisk skalnych, które noszą odcisk, wyryty w kamieniu, prehistorycznych ludzi. Większość z tych rycin pochodzi z okresu mezolitu, sprzed 9000 lat i jest dziełem ostatnich łowców-zbieraczy w regionie. Wszystko, co widzimy, to figury geometryczne, linie linii, siatki, więcej linii…

 A jednak, pośród tego nieco nużącego powtórzenia, istnieje znacznie starszy wyjątek figuratywny, pozostawiony przez przodków tych przodków.

Jest to ciężki blok piaskowca, którego sercem są dwa cienkie, naturalne, równoległe korytarze. Do dolnego można się wczołgać, a zaraz na lewo od wejścia ściana tworzy niewielki panel, na którym dwa konie, jeden mocno zerodowany, drugi znacznie bardziej kompletny, obramowują intrygującą figurę złożoną z zaledwie trzech głębokich nacięć, które przywodzą na myśl kobiece łono ze sromem pośrodku i można je przetłumaczyć na trzy znaki typograficzne: \I/.

 Po prawej stronie panelu naturalne pęknięcie w skale zostało powiększone, aby przywołać biodro i górną część uda. Po lewej, rozwidlenie w ścianie, które opada w kierunku wejścia, odgrywa tę samą rolę. Jeśli zrobisz krok do tyłu – co jest trudne, gdy jesteś na czworakach w wąskiej galerii – możesz zobaczyć coś w rodzaju prehistorycznej, minimalistycznej wersji Początku świata.

 Przypadek i zła pogoda: Nie ma sposobu, aby poznać wiek ryciny za pomocą metod instrumentalnych, ale nie ma takiej potrzeby, wyjaśnia Boris Valentin, profesor archeologii prehistorycznej na Uniwersytecie Paris-I: „W swoich dysproporcjach i sposobie obróbki, kompletny koń ma wszystkie cechy stylistyczne tego, co można zobaczyć w Dordogne w Lascaux lub w wyrytej jaskini Gabillou. „Szkoła Lascaux”, używając lekkiego wyrażenia Borisa Valentina, oznacza górny paleolit i przedstawienie, które ma ponad dwadzieścia tysiącleci.

 „Po ulewnym deszczu poszedłem do schronu. „Szczelina sromowa” przeciekała”.

 Ten grawerowany panel jest znany od dawna, ale piękno nauki polega na tym, że nigdy nie przestaje ona ponownie badać swoich obiektów. Grawerunek był utrzymywany w tajemnicy, a jego odkrycie zawdzięczamy trochę przypadkowi i złej pogodzie, jak wspomina geolog Médard Thiry, były badacz w École des Mines, który wniósł swoją intymną wiedzę na temat piaskowca Fontainebleau jako prezent dla archeologów: „23 stycznia 2018 r., po deszczu, który spowodował powódź Sekwany, poszedłem do schronu. „Rozszczep sromu” płynął. To było naprawdę porywające i od tego momentu starałem się zrozumieć, czy ten przepływ można również sprowokować na żądanie”.

 Ale jak? Médard Thiry miał własny pomysł. Zauważył, że w górnym przejściu schronu, które biegnie równolegle do pierwszego, ale wyżej, około dziesięciu centymetrów za wygrawerowaną ścianą, znajdowały się dwa zagłębienia w skale. Dwa naturalne zbiorniki, w których zbiera się woda deszczowa wpływająca do galerii.

 „Zmieniliśmy geometrię jednego z tych basenów, aby go pogłębić, uwolnić i prawdopodobnie poszerzyć pęknięcia w skale poniżej” – zauważa Médard Thiry. Geolog i zespół archeologów skrupulatnie przeanalizowali każdą szczelinę na stanowisku, a także głębokie linie po obu stronach „pubis”. Zostały one wyraźnie wykopane przez jedną lub więcej ludzkich rąk, a niewielkie ślady wykrawania i usuwania nadal wskazują, że skała została uderzona w celu poszerzenia dwóch bocznych rys. Cel? Skierowanie wody, która przedostała się do porowatego piaskowca w kierunku centralnej szczeliny.

 Aby to udowodnić, naukowcy sami przeprowadzili eksperyment, jak opisano w badaniu opublikowanym w październikowym wydaniu Journal of Archaeological Science: Reports. Przez tydzień dość prosty system zbiorników i zaworów dostarczał wodę do basenu, automatycznie utrzymując stały poziom, gdy ciecz penetrowała skałę. Woda nie przenika przez piaskowiec w ten sposób”, wyjaśnia Médard Thiry. Musi poczekać, aż wszystkie pory w skale zostaną nasycone i dopiero wtedy opada i koncentruje się w dolnej części. W naszym eksperymencie użyliśmy około pięćdziesięciu litrów wody, a po dwóch i pół dnia szczelina sromowa zaczęła płynąć…”.

 Rozwój hydrauliczny :

To nie pierwszy raz, kiedy prehistoryczne przedstawienia są związane z wodą. W jaskiniach w regionie Quercy, specjalista od sztuki prehistorycznej Michel Lorblanchet pokazał szereg przypadków, w których obrazy zostały wpisane wokół podziemnych odrodzeń, w tym rybę, z której pyska wypływa fontanna w jaskini Pergouset (Lot). W tych przykładach dekoracja została zorganizowana wokół istniejącej wody” – wskazuje Médard Thiry. Ale nie było układu, który kierowałby wodę w określone miejsce. Po raz pierwszy opisujemy wyrafinowany system hydrauliczny w okresie paleolitu, który został wykorzystany do ustawienia sceny.

 Pozbawiony uprzedzeń archeologów, którzy nie mają odwagi proponować interpretacji malowideł jaskiniowych, geolog widzi w tym urządzeniu przedstawienie macierzyństwa. Z wypukłym sufitem nad łonem, kobieta byłaby w ciąży, a przepływ reprezentowałby utratę wody przed porodem. Ale czy jest tylko jedna kobieta, zadajemy sobie pytanie z nutką sceptycyzmu? Czy nie rzutujemy fantazji na te szczeliny?

 Dla Borisa Valentina nie ma miejsca na wątpliwości: „W paleolicie istnieje ogromna liczba grawerowanych, rzeźbionych i malowanych przedstawień kobiet i płci żeńskiej, na przykład w Salle du Fond w jaskini Chauvet. W Roc-aux-Sorciers, w Vienne, znajdują się również trzy kobiety – z których jedna jest wyraźnie w ciąży – z których możemy zobaczyć tylko brzuch, łono i początek nóg.

 W lesie Fontainebleau niemożliwe będzie wykazanie z absolutną pewnością, w jaki sposób wykorzystano to schronienie dla koni, ale, jak twierdzi Boris Valentin, „fakt, że możemy wymusić przepływ, że system może przewodzić wodę, jest już ogromną informacją pod względem stanu wiedzy na temat związku między wodą a sztuką jaskiniową”.

 

KRÓTKIE WYJAŚNIENIE FONTAINEBLEAU

 

Myślę, że w świetle tego, co zostało powiedziane i zademonstrowane powyżej, masz teraz lepsze pojęcie, co to oznacza.

Nie będę nawet zagłębiał się w symbolikę dwóch koni tutaj[75] .

Co ważne, badacze wspomniani w tym artykule doskonale zrozumieli, że ta reprezentacja jest emblematyczna ze względu na jej sprowokowaną, skonstruowaną naturę i nie może być wynikiem przypadku, ale raczej, poprzez wykorzystanie sklepienia, rzeźby i przygotowania skały, jest częścią oczywistego pragnienia przedstawienia ciężarnej kobiety z wodą wypływającą z jej łona w samym momencie porodu.

W świetle tego, co zostało powiedziane powyżej, łatwo jest zrozumieć, że chodzi tutaj o przedstawienie bogini-matki skały jako rodzącej świat, żywych i umarłych, do nowego życia, a co za tym idzie, rozprzestrzeniającej swoje płyny ustrojowe, płyny witalne, źródło życia i obfitości na świecie.

Sam fakt, że woda ta musiała być pita przez obecnych (lub nawet poprzez wykonywanie rytuałów ablucji) jest niezaprzeczalnym dowodem na to, że w prehistorycznej myśli picie wody z tego źródła było mistycznie równoważne z piciem płynów płynących z łona bogini matki.

Interesujące jest również to, że ten budynek kultowy znajduje się w (naukowej) linii czasu, jak przyznają eksperci, nie w neolicie (jak trzy miejsca Göbekli Tepe, megalityczne świątynie Malty i Stonehenge, które zostały już przeanalizowane), ale w górnym paleolicie[76] ! (na przykład w czasach Lascaux), tj. z naukowego punktu widzenia, na długo przed neolitem.

 Jest to zatem praktyka kultowa, która w świetle tego, co zostało powiedziane powyżej, obejmuje okres od górnego paleolitu do średniowiecza…

 

PRZYKŁAD Z GÓRNEGO PALEOLITU: LAUSSEL VENUS

 

Aby jeszcze bardziej zilustrować tę koncepcję związku między przykucniętą boginią a płynami i zgodnie z obserwacją, że istnieje wiele przykładów statuetek bogini matki w pozycji przykucniętej, oto obraz, który został „naukowo” datowany na okres grawecki w górnym paleolicie, tj. na okres między -31 000 a 22 000 lat temu:

Venus de Laussel

 

Oto, co można o nim przeczytać:

Wenus z Laussel lub Wenus z rogiem to paleolityczna Wenus pochodząca z okresu graweckiego (około 25 000 lat temu).

Wenus jest przedstawiona od przodu. W prawej ręce trzyma bawoli róg, który według Waldemara Deonny (1913) może reprezentować róg obfitości. Na rogu znajduje się 13 nacięć; niektórzy badacze sugerują, że mogą one reprezentować 13 rocznych cykli księżycowych lub cykli menstruacyjnych.

 Jej lewa ręka spoczywa na brzuchu, co może wskazywać, że jest w ciąży. Włosy opadają jej na lewe ramię. Podobnie jak w przypadku wszystkich paleolitycznych Wenus, istnieje wiele konwencji figuratywnych, z niektórymi częściami przesadnie rozwiniętymi, takimi jak brzuch, biodra, piersi, pośladki i srom, podczas gdy inne są nieobecne, takie jak stopy i twarz, zwrócone w stronę rogu.

 https://fr.wikipedia.org/wiki/Vénus_de_Laussel

 

Nie mogę tutaj powrócić do symboliki kielicha, a w szczególności kielicha obfitości (obecnego w tomie 3), ale zostało wystarczająco wykazane, że jest to, zwłaszcza w tym konkretnym kontekście, jeden z symboli matrycy bogini matki.  Róg obfitości jest również bezpośrednio związany z symboliką płynów, ponieważ Bogini Matka zbiera je w taki sam sposób, jak robi to z pucharem i rozdaje je, przynosząc nie tylko nieśmiertelność zmarłym, ale także obfitość i dobrobyt materialny żywym.

To, co musimy zrozumieć, gdy widzimy ten obraz, to bezpośredni związek między pozycją kucającą, ciążą i porodem – coś, co każdy może z łatwością zaobserwować – i coś, co jest oczywiste tylko wtedy, gdy rozumiemy symbolikę: płyny ustrojowe bogini matki, które znajdują się w kielichu obfitości, który zebrała i który zamierza rozprzestrzenić na świat żywych i umarłych wokół niej, dwa światy, nad którymi ma władzę. Rozumiemy, że mogą to być jej wody owodniowe, a także wody menstruacyjne, ale znowu, nie tylko to, ale potencjalnie wszystkie jej płyny ustrojowe, ponieważ jako bogini życia i matka syna odkupienia, bogini ziemi i podziemi, świata zmarłych, wszystko, co emanuje z jej ciała, może przynieść obfitość i życie na tym świecie, nieśmiertelność i boskość w życiu pozagrobowym.

Po zrozumieniu symboliki przykucniętej bogini-matki jako części nauczania o odrodzeniu z martwych, zapraszam teraz do przeczytania następnego rozdziału lub artykułu zatytułowanego: Główna symbolika ręki: przykucnięta bogini-matka.

Zobaczymy, dlaczego, nawet jeśli symbolika dłoni jest niewątpliwie jednym z najbardziej polisemicznych symboli, dlaczego jednym z jej głównych symboli jest reprezentowanie wielkiej boskości i w jaki sposób.

 

 

PRZYPISY I ODNIESIENIA

 

[1] Wyjaśnia to niemal systematyczną obecność w świętych miejscach sfermentowanych napojów z otaczającymi je dużymi cysternami lub miejscami do produkcji piwa, jak w Abydos, co zobaczymy w naszej analizie Gizy.

(https://www.sciencesetavenir.fr/archeopaleo/archeologie/decouverte-en-egypte-de-ce-qui-serait-la-plus-vieille-brasserie-au-monde_151768) lub na przykład w Göbekli Tepe).

 

[2] Podczas psychostazy lub ważenia dusz, Amamet (Amaït), „pożeracz”, hybrydowy potwór, który jest po części lwem, po części hipopotamem i po części krokodylem, kucał w pobliżu, czekając, aż winny zostanie pożarty. (F.GUIRAND, 1996, str. 60)

[3] Ma’at (Maît, Ma), przedstawiana jako kobieta stojąca lub siedząca na piętach i nosząca strusie pióro na głowie, ideogram jej imienia, który oznacza „prawdę lub sprawiedliwość”, jest boginią prawa, prawdy i sprawiedliwości. (F.GUIRAND, 1996, str. 61)

[4] sa-tu: góra; górne części (Akk. šadû(m) I, „góra(y)”).

(Halloran, s. 133)

 

[5] Por. Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: šà = (por., šag5) -) šag4, šà = rzeczowniki: jelita, serce, żołądek, brzuch, wnętrzności, łono, ciało, wnętrze, środek, wnętrze, koryto rzeki, wola, nastrój, znaczenie lub znaczenie (ziarno/wydzielina + woda/mocz + puste naczynie) na podstawie :

šag4, šà = n., jelita; jelito; serce; żołądek; brzuch; wnętrzności; zawartość; łono; ciało; wnętrze, środek, wnętrze; koryto rzeki; wola, wola; nastrój; znaczenie, znaczenie (ziarno / ekskrement + woda / mocz + komora). (Halloran, s. 27)

 

[6] Por. Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: = tud = tud, tu, dú = rodzić, rodzić; rodzić; tworzyć, modyfikować, tworzyć; odradzać się, przekształcać, zmieniać (zbliżać się i spotykać + iść). Na podstawie: tud, tu, dú: rodzić, rodzić; spłodzić; urodzić się; tworzyć, modyfikować, tworzyć; odrodzić się, przekształcić, zmienić (zbliżyć się i spotkać + wyjść). (Halloran, s. 24)

 

 

[7] Jak nazywała się bogini-matka Egejczyków? Tutaj ponownie, z powodu braku jakichkolwiek dokładnych dokumentów, jesteśmy zredukowani do domysłów.  Wydaje się, że na Krecie czczono ją pod imieniem Rhea. Przynajmniej jest to imię, pod którym starożytne kreteńskie bóstwo zostało później powiązane z kultem Zeusa, który został jej dany jako jego syn, tradycja podjęta, jak zobaczymy, przez Hezjoda w jego Teogonii (F.GUIRAND, 1996, s. 116).

 

[8] Podobnie jak w wielu kultach azjatyckich, głównym bóstwem egejskim była kobieta.  Jest ona Wielką Boginią, uniwersalną matką, która łączy w sobie wszystkie atrybuty i funkcje boskości.

W zależności od okresu, Wielka Bogini jest przedstawiana w pozycji kucającej lub stojącej.

Fryzury różniły się: czasami włosy bogini były swobodne, związane w prostą opaskę, czasami jej głowa była przykryta albo rodzajem turbanu ozdobionego kwiatami lub aigrettes, albo stożkową tiarą w stylu orientalnym, a nawet bardzo wysoką tiarą w kształcie ściętego stożka (F. GUIRAND, 1996, s. 116).

[9] Boginie porodu to Ilithyies, córki Hery. Przynosiły zarówno ból – ostrą strzałę Ilithyies – jak i wybawienie kobietom rodzącym. Żadne dziecko nie mogło urodzić się bez ich obecności. Po Homerze dwie Ilithyia połączyły się w jedną osobę, boginię porodu. Była bardzo starożytnym bóstwem, uważanym za pochodzące z Krety. Najczęściej przedstawiano ją klęczącą, w pozycji, która miała sprzyjać porodowi, i trzymającą pochodnię, symbol światła. Niektóre boginie otrzymały imię Illythia: Hera w Argos i Artemida w Delos. Można się nawet zastanawiać, czy Ilithyia nie była po prostu duplikatem Hery (F. GUIRAND, 1996, s. 216).

 

[10] To jest to, co zwykli ludzie mówią o etymologii Illythia:

W mitologii greckiej Ilithyia (starożytna grecka Εἰλείθυια / Eileíthuia) jest boginią porodu. Odpowiada Lucynie w mitologii rzymskiej.

Etymologia

Nazwa Ilithyia sięga co najmniej mykeńskiej Ereutiji, wspomnianej na tabliczce z Knossos obok słowa aminiso (Aminisos) w związku z ofiarowaniem miodu. Mykeńczycy nadali starożytną formę Ἐλεύθυια / Eleútuia, a następnie, poprzez dysymilację, Εἰλείθυια.

Rozważane są dwie różne etymologie. Pierwsza wychodzi od tematu ἐλευθ- / eleuth- (od ἐλεύσομαι / eleúsomai, „przychodzić, iść”): Ilithyie byłaby „tą, która przychodzi” lub „tą, która sprawia, że przychodzi”; druga uważa, że jest to termin przedhelleński.

[11] íl-lá: elewacja (’podnosić’ + 'wisieć’; por., dùn-lá, 'depresja’)  (A. Halloran, 1999, str. 105) Tom 4 Leksykonu sumeryjsko-francuskiego: íl-lá = elewacja (’podnosić’ + 'wisieć’).

 

[12] íla, íli, íl: n., przewoźnik…, podnosić, nosić; dostarczać; przynosić; znosić; wspierać; nieść naprzód (w księgowości); być wysoko; błyszczeć (íl-i w marû) (A. Halloran, 1999, s. 105) Tom 4 Leksykon sumeryjsko-francuski: íla, íli, íl = mianownik: przewoźnik; czasownik: podnosić, nosić, dostarczać, przynosić, znosić, wspierać, nieść naprzód (w księgowości); być wysoko; błyszczeć (íl-i w marû)

 

[13] lal, lá (la2): v, być wysoko; trzymać; podnosić; nosić; zwisać (z) (z -ta-) ; ważyć; płacić; wnioskować; wiązać, uprząż (z -ši-); ubierać się; umieszczać, ustawiać; wiązać (trzcinowy słup); rozciągać, rozciągać, sięgać; ładować; zmniejszać, być nielicznym, zmniejszać; oskarżać, potępiać; cofać się, wycofywać się (por. także, lá) (zredukowane íla, 'nosić, wspierać’). adj, lekki, niewystarczający; minus (por. także, lá). (A.Halloran, 1999, s. 31) / Tom 4 Leksykon sumeryjsko-francuski : lal, lá (la2) = być wysoko; trzymać, podnosić, nosić, zawieszać (z) (z -ta-); ważyć, płacić; odliczać; wiązać, zapinać, uprząż (z -ši-); ubierać; umieszczać; wiązać, wiązać (kolumna, trzcinowy słup); rozprzestrzeniać, rozciągać, łączyć; ładować; zmniejszać; być małym, zmniejszać; oskarżać, potępiać; składać, wycofywać (patrz także lá) (duplikacja íla, „nosić, wspierać). Przymiotniki: lekki, niewystarczający, minus (patrz także lá).

 

[14] Kończąc swoją analizę „Īl” i „Ēl”, pan MICHEL słusznie zauważa, że nazwa ta jest najprawdopodobniej pochodzenia sumeryjsko-akadyjskiego:

„Pochodzenie terminu īl/ēl zaginęło w tysiącleciach, co czyni go trudnym do znalezienia i jest całkiem możliwe, że semicki rdzeń √’WL, „…” pochodzi od niego, a nie odwrotnie. Znajdujemy bowiem paralelę lub początki w sumeryjskim ĪLU, który ma między innymi znaczenie „boga” (rzeczownik pospolity) i ILLA (IL-LA) „wysokość”, między innymi. Co więcej, sumeryjskie terminy ĪL i ĪL + samogłoska(71), które są zarówno czasownikami, jak i rzeczownikami, oznaczają między innymi „nosić, podnosić, podnosić, dźwignię, podwyższenie, narzędzie do podnoszenia„. Jest prawdopodobne, że to właśnie w sumeryjskim musimy szukać pochodzenia, z jednej strony, akadyjskiego terminu ī/ēlu i <’la> amorite w znaczeniu „bóg”, przeniesionego do reszty języka północnosemickiego, a z drugiej strony akadyjskiego czasownika elû, „podnosić”.

http://www.selefa.asso.fr/files_pdf/AcLETTRE_07-08_02.pdf

 

 

[15] ákan, aka4 [KÁ]: ościeżnica, nadproże. (A. Halloran, 1999, s. 50) ; Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski ákan, aka4 [KÁ] = ościeżnica; nadproże

 

[16] a-ka = (por., úgu) (A. Halloran, 1999, s. 72)

 

[17] Ugu4 [KU] = rodzić, rozmnażać się, produkować (por., ugu4-bi). (A. Halloran, 1999, s. 18) Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: úgu4 (KU) = rodzić, rozmnażać się, produkować (por., ugu4- bi).

ùgun, ugu4 =n       ., progenitor. v., spłodzić, urodzić. adj., naturalny, genetyczny. (A. Halloran, 1999, s. 68) Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: ùgun, ugu4 = mianownik przodek, przodek / czasownik: spłodzić, urodzić. Przymiotnik: naturalny, genetyczny.

 

[18] gùr, ga6 : nieść, nosić; być pełnym, załadowanym, obciążonym (czytanie Umma dla znaku íla, por., mir) (okrągły pojemnik + er, 'przynieść’; por., gur, kùr, 'kosz’) (A. Halloran, 1999, s. 41) Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: gùr, ga6 = nosić, transportować; być pełnym, załadowanym (czytanie Umma dla znaku „íla„, por. mir) (okrągły pojemnik + er, 'przynieść’ por. gur, kùr, 'kosz’).

 

[19] Ilu jest w rzeczywistości słowem oznaczającym boga, ale w języku akadyjskim. Znak oznaczający boga brzmi dingir po sumeryjsku, ilu po akadyjsku.

[20] diñir, dingir : bóg, bóstwo; określnik dla istot boskich (di, „decyzja”, + ñar, „dostarczyć”). (Halloran, str. 53) Tome 4 / Sumerian-French Lexicon: diñir, dingir: bóg, bóstwo; określnik dla istot boskich (di, 'decyzja’, + ñar, 'dostarczyć’)

 

[21] illu: wysoka woda, powódź; płyn (owodniowy); żywica. (Halloran, str. 19) z tłumaczeniem w tomie 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: illu = wysoka woda, powódź; płyn owodniowy; żywica.

 

[22] a, e4 = rzeczownik. woda; ciek wodny, kanał; płyn nasienny; potomstwo; ojciec; łzy; powódź (A. Halloran, 1999, s. 3) z tłumaczeniem w tomie 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: a, e4 = mianownik = woda, ciek wodny, kanał, płyn nasienny, potomstwo, ojciec, łzy, powódź. 

[23] nab: ocean; muzyk; elamickie słowo oznaczające „boga” (, „strach, szacunek” + aba, ab, „jezioro, morze”) (Halloran, str. 22) z tłumaczeniem w tomie 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: nab = ocean, muzyk. Elamickie słowo oznaczające boga (, 'strach, szacunek’ + aba, ab ’jezioro, morze’)

[24] a-ab-ba = (por., aba) (A. Halloran, 1999, s. 71) aba, ab = jezioro; morze (A.Halloran, 1999, s. 18) Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski = aba, ab = jezioro, morze

 

[25] ab-ba = ojciec; starszy; przodek (akk. zapożyczenie) (A. Halloran, 1999, str. 76) Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski = ab-ba = ojciec; starszy; przodek (zapożyczenie akadyjskie)

 

[26] Jest to oczywiście odpowiednik tego samego słowa z aramejskiego języka semickiego אבא/ܐܒܐ ʼabbāʼ, („ojciec”), z którego później wywodzi się starożytny grecki ἀββ, abba ojciec, głowa rodziny, przodek, prezydent.

[27] te, de4; ti : v., podejść, spotkać (kogoś: celownik); zaatakować, napaść; przestraszyć się (klasa naprzemienna, rdzeń hamtu; por., te-ñe26) (A. Halloran, 1999, s. 17) Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski te, de4 , ti = Czasowniki: podejść, spotkać (kogoś: celownik); zaatakować, napaść; przestraszyć się.

 

[28] ti : bok, żebro; strzała (por. te, diĥ i tìl) (A. Halloran, 1999, s. 17) / Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski ti = bok, żebro, strzała (por., te, diĥ, i tìl) .

[29] te-me-en; te-me: (por., temen) (Halloran, s. 148) temen [TE]: obwód; fundamenty; fundacja-czarter; platforma fundamentowa; figura na ziemi

wykonany z lin rozciągniętych między kołkami; wykopalisko (często pisane te-me-en) (Halloran, str. 68) / Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: temen[te] lub te-me-en lub te-me = obwód, fundamenty, karta założycielska, platforma fundamentowa, figura na ziemi rozciągnięta między kołkami lub drewnianymi palami. Wykopalisko (czasami pisane te-me-en).

[30] eš : n., many, much.v., to anoint ; èš : sanktuarium (Halloran, s. 8) / Tom 4 Leksykon sumeryjsko-francuski: = rzeczowniki: wiele / czasowniki: namaścić (olejem); èš: świątynia.

[31]ùnug , unu6 [TEMEN.ÈŠ = TE.AB] : wzniesiona świątynia, świątynia; salon; sanktuarium  (Halloran, str. 67). Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: ùnug, unu6 [TEMEN.ÈŠ = TE.AB] = wzniesiona świątynia, świątynia; salon; sanktuarium.

[32] Temenos ze starożytnej greki τὸ τέμενος / tò témenos. Wk.

 

[33] W klasycznej Grecji téménos odnosi się do świętej przestrzeni „…” stanowiącej sanktuarium, gdy jest ona ograniczona ogrodzeniem zwanym peribolus, które może przybierać różne formy (pachołki, ogrodzenie, mur, portyk).

Słowo to jest również używane do określenia świętej przestrzeni w starożytnych kulturach, na przykład w egipskich lub etruskich świątyniach. Wk.

 

[34] aka, ak, ag, a5 = robić, działać; umieszczać; tworzyć (coś) (z -si-) (A. Halloran, 1999, s. 18) z tłumaczeniem w tomie 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: aka, ak, ag, a5 = robić, działać; umieszczać; tworzyć (coś) (z -si-)

 

[35] ti : bok, żebro; strzała (por. te, diĥ i tìl) (A. Halloran, 1999, s. 17) / Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: ti = bok, żebro, strzała (por. te, diĥ i tìl).

 

[36] tum : praca, działanie ; belka poprzeczna ; kołczan strzał (A. Halloran, 1999, s. 36) / Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: tum: praca, działanie; portyk lub belka poprzeczna i/lub konstrukcja w kształcie krzyża wykonana z dwóch belek poprzecznych; kołczan.

[37] W swojej analizie mitologii fenickiej, a dokładniej Ba’alat, Larousse stwierdza, co następuje:

Głównym bóstwem Byblos jest bogini. Prawdopodobnie była już znana pod tytułem Ba’alat, czyli Pani Byblos. Na pieczęci cylindrycznej, wygrawerowanej w samym Byblos dla księcia, którego imię nie dotarło do nas, jest ona przedstawiona w pozycji siedzącej, ubrana w wąską sukienkę z szelkami, z włosami upiętymi w egipskim stylu, z głową zwieńczoną dyskiem między dwoma rogami: w ten sposób przypomina boginię Hathor, czczoną na brzegach Nilu.

Egipska płaskorzeźba, odkryta przez Renana i zachowana w Luwrze, przedstawia ją witającą i obejmującą faraona; z jednego z rogów nad jej twarzą zwisa uraeus, który kołysze głową przeciwko uraeusowi zdobiącemu czoło króla. Od czasów XII dynastii faraońskiej związek między Byblos a Egiptem był taki, że Pani z Byblos została ostatecznie utożsamiona z Hathor. „Na steli z Yehawmelek, w czasach imperium Achemenidów, Pani z Byblos nosi nakrycie głowy sępa zwieńczone moździerzem, podobnie jak ptolemejska bogini Hathor„. (F.GUIRAND, 1996, str. 100)

 

[38] te8 [Á] mušen = sęp brodaty. Tom 4 Leksykon francusko-sumeryjski: te8 [Á] mušen = sęp brodaty.

Tutaj „mušen” jest ogólnym słowem oznaczającym „ptaka”.

Vautour” to zatem „te8” z ideograficznym odpowiednikiem w nawiasie: Á lub à

 

[39] te8 [Á] mušen = sęp brodaty. Tom 4 Leksykon francusko-sumeryjski: te8 [Á] mušen = sęp brodaty.

Tutaj „mušen” jest ogólnym słowem oznaczającym „ptaka”.

Vautour” to zatem „te8” z ideograficznym odpowiednikiem w nawiasie: Á lub à

 

[40] áĥi, aĥ5, á : ramię; skrzydło; róg; bok; siła; wydajność pracy; zarobki; moment (A.Halloran, 1999, s. 18) ; Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: áĥi, aĥ5, á = ramię, skrzydło, róg, bok, siła; wydajność pracy; wynagrodzenie; chwila

 

[41] Zobacz „symbolikę wybrzeża”.

[42] Por. Tom 4 / Leksykon hieroglificzno-francuski: A = Vautour / (Faulkner, reed.2017, s. 1)

 

[43]: roślina alkaliczna (?); mydlnica (?); kardamon (por., naña) (Halloran, s. 17). Por. tom 4 leksykonu francusko-sumeryjskiego: = roślina alkaliczna (?); mydlnica lekarska; kardamon (por., naña).

 

[44] naña : [ñiš]naña3,4 nañ [gaz, kum]: miażdżyć; (z mianownikiem -a) tłuczek; soda, alkalia, potaż (używany jako mydło); roślina alkaliczna; mydlnica lekarska (nañ, 'pić’, + a, 'woda’) (Halloran, s. 28) / Por. tom 4 Leksykonu francusko-sumeryjskiego w naña: [ñiš] naña, nañ [gaz, kum] = kruszyć / naña = soda, alkalia, potaż (używany jako mydło); roślina alkaliczna; mydlnica lekarska (nañ, 'pić’ + a, 'woda’)

 

[45] niñin2 : n., ogrodzenie, krąg; pojemność; całość (por., kilib i gur4-gur4) v., zatrzymać się, odwrócić się; obrócić się; otoczyć; zgromadzić się; zagrodzić bydło; wędrować; krążyć; robić obchód (zwykle níñin [LAGAB] dla formy hamtu i niñin lub ni10-ni10 [lagab-lagab] dla formy marû) (; ne4, 'strach’, + ñin, ’iść’) / Por. tom 4 Lexique français-sumérien : niñin2 = ogrodzenie, okrąg; pojemność; całość (patrz kilib i gur4-gur4). Czasowniki: zatrzymać, zatrzymać, zaprzestać; odwrócić się, odmówić, odrzucić; obrócić się; otoczyć; zgromadzić; zagrodzić stado; wędrować lub wędrować; okrążyć lub obrócić; okrążyć (zwykle níñin [LAGAB] dla formy hamtu i niñin lub ni10- ni10 [LAGAB.LAGAB] dla formy marû) (ní; ne4, „strach” + ñin, „iść”).(A. Halloran, 1999, s. 63)

niñin5,7,8,9 (lub nimen3,4,5 lub naña): okręg, prowincja. (A. Halloran, 1999, s. 63)

[46] a, e4 = rzeczownik. woda; ciek wodny, kanał; płyn nasienny; potomstwo; ojciec; łzy; powódź (A.Halloran, 1999, str. 3) z tłumaczeniem w tomie 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: a, e4 = mianownik = woda, ciek wodny, kanał, płyn nasienny, potomstwo, ojciec, łzy, powódź. 

 

a-a : ojciec (A. Halloran, 1999, str. 71) Tom 4 / sylabariusz sumeryjsko-francuski : a-a : ojciec

 

[47] ùnug, unu6 [TEMEN.ÈŠ = TE.AB] : wzniesiona świątynia, świątynia; salon; sanktuarium  (Halloran, str. 67). Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: ùnug, unu6 [TEMEN.ÈŠ = TE.AB] = wzniesiona świątynia, świątynia; salon; sanktuarium.

[48] Temenos ze starożytnej greki τὸ τέμενος / tò témenos. Wk.

 

[49] W klasycznej Grecji téménos odnosi się do świętej przestrzeni „…” stanowiącej sanktuarium, gdy jest ona ograniczona ogrodzeniem zwanym peribolus, które może przybierać różne formy (pachołki, ogrodzenie, mur, portyk).

Słowo to jest również używane do określenia świętej przestrzeni w starożytnych kulturach, na przykład w egipskich lub etruskich świątyniach. Wk.

 

[50]  bkAt kobieta w ciąży (Faulkner, przedruk 2017, s. 105)

 

[51] bkyt bAkAyt obudowa (fundamenty świątyni i podłoga) (Faulkner, reed.2017, s. 105)

 

[52] Przykład równoważności A, Ay, y ze słowami :

fAyt fAt ładunek, ładunek; opłata (na rys.); zysk materialny, dochód fAyt fyt przenośna kaplica (Faulkner, re-ed.2017, s. 121)

wgiw membrure wgAw wgAyw   (Faulkner, re-ed.2017, s. 87)

 

[53] To podwójne znaczenie będzie mniejszym zaskoczeniem dla osób mówiących po francusku, ponieważ termin „enceinte” w języku francuskim potencjalnie odnosi się zarówno do kobiety w ciąży, jak i do ogrodzenia w sensie ogrodzenia. Jednak wymiar sakralny, wymiar świątyni, jest nieobecny w tym podwójnym francuskim znaczeniu, które ma ogólne popularne znaczenie. Z drugiej strony, wymiar sakralny, odnoszący się do świątyni, jest priorytetem w znaczeniu hieroglificznym.

 

[54] W związku z tym chciałbym dodać, że moje zrozumienie tego skojarzenia między przykucniętą boginią-matką a płynami, które tutaj przedstawiam, pochodzi początkowo z mojej lektury książki Antona Parksa i jego analizy (tej, do której się odnosiłem), w której skupił się na tajnym znaczeniu stosowania menstruacji w starożytnych kultach meksykańskich. Analizę tę można znaleźć w przypisach do jego książki „The Secret of the Dark Stars” na stronach od 301 do 303.

Na stronie 308 swojej książki, oprócz menstruacji, wspomina również o następujących płynach ustrojowych: ślinie, wydzielinach pochwowych i mleku, ale bez dalszych wyjaśnień, podczas gdy w rzeczywistości jest ich więcej i każdy z nich zasługuje na cały artykuł. 

W tym rozdziale na temat związku między przykucniętą boginią a płynną symboliką używam tego samego wyjaśnienia, co on, z kilkoma obrazami zaczerpniętymi z jego książek na ten temat (na przykład rysunki 6 i 7, które znalazłem w Kodeksie Majów), a reszta z moich własnych badań, czy to w Kodeksie Majów, wśród aborygenów, Celtów czy w Oceanii.

W każdym razie, aby uszanować pracę wszystkich, za każdym razem określam, jakie są moje źródła zrozumienia, gdy nie pochodzą ode mnie.

Tak więc to początkowe zrozumienie, że bóstwo przykuca, aby rozproszyć swoje płyny, nie jest w tym przypadku moje.

Czułem jednak, że absolutnie konieczne jest jego dalsze rozwinięcie, co też uczyniłem, dodając dodatkowe ilustracje i przykłady.

Równie konieczne wydawało się poszerzenie spektrum poprzez szczegółowe wymienienie i przeanalizowanie (kompletna analiza etymologiczna z całą symboliką i mitologią porównawczą) wszystkich płynów ustrojowych (co w starożytnym świecie nazywano humorami), a nie tylko wyrażenie kilku z nich, co zrobiłem w kategorii Symbolika płynów w tomie 3 Słownika symboli, zwanego także Biblią symboli.

Tak więc analiza, którą przedstawiłem na ten temat, jest oczywiście znacznie bardziej kompletna niż cokolwiek, co kiedykolwiek zostało napisane na ten temat, ze względu na odpowiednią i wyczerpującą analizę wszystkich płynnych symboli bez wyjątku, które uznałem za konieczne, aby nie pozostawić miejsca na wątpliwości dla czytelnika, czy to racjonalnego, czy ostrożnego.

Na koniec chciałbym dodać, że absolutnie konieczne jest zintegrowanie tego konkretnego aspektu, tego bardzo precyzyjnego rytuału kultowego, z bardziej ogólnymi ramami myśli mitologicznej, z jej wiarą w odrodzenie jako dzieło bogini matki i moc jej łona, aby stworzyć mesjasza zbawiciela, reinkarnację ojca. Nie wspominając już o ujawnieniu tożsamości tej pierwotnej bogini-matki i demistyfikacji wszystkich jej symboli. Co też uczyniłem, jak „pokrótce” pokazuje rozdział o związku między pozycją kucającą a odrodzeniem.

To powiedziawszy, chciałbym wyrazić uznanie dla A. Parksa za jego badania i podziękować mu za jego spostrzeżenia.

[55] (A. PARKS, The Secret of the Dark Stars , 2005, str. 201, 203)

[56] Obraz zaczerpnięty z książki Antona Parksa Adam Genesis s. 102.

[57] Liczba ta jest również wykorzystywana w analizie płynów, w szczególności moczu (patrz Tom 3 Biblia symboli).

[58] (A. PARKS, The Secret of the Dark Stars , 2005, str. 314)

[59] Por. Tom 4 / Leksykon sumeryjsko-francuski: šà = (por., šag5) -) šag4, šà = rzeczowniki: jelita, serce, żołądek, brzuch, wnętrzności, macica, ciało, wnętrze, środek, wnętrze, koryto rzeki, wola, nastrój, sens lub znaczenie (ziarno/wydzielina + woda/mocz + puste naczynie) na podstawie :

šag4, šà = n., jelita; jelito; serce; żołądek; brzuch; wnętrzności; zawartość; łono; ciało; wnętrze, środek, wnętrze; koryto rzeki; wola, wola; nastrój; znaczenie, znaczenie (ziarno / ekskrement + woda / mocz + komora). (Halloran, s. 27)

[60] Zapoznaj się z analizą imienia Ewa i jego różnymi możliwymi transliteracjami (por. tom 3 Biblia symbolu).

[61] jak człowiek witruwiański

[62] Przegląd symboliki żółwia (tom 3 Biblii symboli)

[63] Przegląd symboliki drzewa (tom 3 Biblii symboli)

[64] W epifanii znajdujemy imię boga w języku greckim jako Karnonos

Wikipedia w Cernunos

 

[65] Tajemniczy Dis Pater może być znaleziony w innym dość dziwnym bóstwie, zwanym Cernunnos (rogaty), ponieważ jego czoło jest zwieńczone dużym porożem jelenia. Bóg ten zwykle siedzi ze skrzyżowanymi nogami; zwykle jest zgrupowany z dwoma innymi bóstwami. Można go również znaleźć samego, ale jego głowa jest potrójna, albo z przednią głową i dwoma profilami przymocowanymi do czaszki, albo z dwiema małymi głowami przymocowanymi do czaszki nad uszami.  Ten trójgłowy djeu, rodzaj galijskiego Serapisa, jest trudny do zinterpretowania. Ponieważ zwykle ma obok siebie rogatego lub baraniego węża, kuszące jest postrzeganie go jako bóstwa chtonicznego. Jest to tym bardziej prawdziwe, że różne płaskorzeźby przedstawiają Cernunnosa walczącego z Merkurym-Teutatesem. Ten ostatni wydaje się wygrywać, symbolizując zwycięstwo promiennej lub wojowniczej siły nad mocą ciemności.

Ale czasami Cernunnos ma również w pobliżu bovid. Dlatego zastanawialiśmy się, czy nie jest on spokrewniony z greckim Geryonem, potrójnym Geryonem. „… „samo imię Geryon oznacza ryczącego… on sam był pierwotnie bykiem. A to przywodzi na myśl tarvos trigaranus (lub trikaranos) (F. GUIRAND, 1996, s. 276).

 

[66] W Irlandii Cernnunnos ma awatara zwanego Némed, co oznacza „święty”. W dziele Lebor Gabala, czyli Księdze Podbojów, Nemed, znany jako „Bóg-Serce”, jest władcą drugiego ludu, który podbił Irlandię: „Ludu-Serca”. Po ich podboju, ci ostatni stanęli twarzą w twarz z Formoirés, złym ludem pod egidą Balora, czarnoksiężnika-króla. Po trzech kolejnych bitwach między dwoma ludami, wilczy lud i jego przywódca zostali unicestwieni w czwartej i ostatniej konfrontacji. Foirmoirés, uosabiający rywala Cernunnosa, takiego jak trzecia osoba z maczugą w galijsko-rzymskiej scenie ikonograficznej „…”, pokonali rogatego boga (lud żywopłotów, a przede wszystkim ich pana), zabierając jego żonę Boginię Matkę (tutaj symbolizowaną przez królestwo, ziemię lub terytorium Irlandii). Wikipedia o Cernunos

[67] Według Alaina Daniélou, jego jogiczna postawa może wskazywać na przedceltyckie (i przedindoeuropejskie) pochodzenie, oparte na tym samym temacie ikonograficznym, co pieczęć znaleziona w Mohenjo-daro (cywilizacja Indusu): przedstawienie rogatego boga, siedzącego ze skrzyżowanymi nogami, otoczonego zwierzętami. Uważa się, że ta postać „…” odpowiada „prymitywnej postaci Śiwy”…”. Podobna ikona, znajdująca się w tej samej części świata, została zidentyfikowana na innej pieczęci, na stanowisku archeologicznym Harappa i datowana na okres przedaryjski w Indiach. Opierając się na tych dwóch wskazówkach, możemy zatem przypuszczać prawdopodobne mitologiczne pokrewieństwo między Cernunnosem a Shivą. Wikipedia o Cernunosie

 

[68] Cernunnos siedzi ze skrzyżowanymi nogami, w stylu „buddyjskim”. Jest to tradycyjna postawa celtyckich bogów i bohaterów, którzy są przedstawiani ze skrzyżowanymi nogami. ” … ” Wikipedia o Cernunosie

 

[69] Często zdarza się również, że ikona Cernunnosa jest powiązana z ikoną Bogini Matki. Najbardziej znanymi tego przykładami są Kocioł Gundestrupa, gdzie dwa celtyckie bóstwa są wyraźnie i jednoznacznie przedstawione, z bezpośrednim związkiem między nimi; na galijsko-rzymskim pomniku w Saintes, Łuku Germanikusa, który ujawnia, wyrzeźbione z jednej strony, przedstawienie nagiego, rogatego mężczyzny w pozycji jogi, obok kobiety trzymającej róg obfitości i innego mężczyzny z maczugą; po drugiej stronie, mężczyzna nadal nagi i w pozycji lotosu, ale bez rogów, stoi obok kobiety trzymającej róg obfitości, ale tym razem scena ikonograficzna jest wolna od trzeciej postaci z maczugą. Wikipedia na stronie Cernunos

 

[70] Cernunos miał za towarzyszkę boginię-matkę. Z tej wspólnej matki narodzili się ludzie, zwierzęta i rośliny. Jest ona również opiekunką zmarłych. Kuszące jest uznanie tej bogini za małżonkę piekielnego boga w kobiecych przedstawieniach, noszących naszyjnik i pas, które można zobaczyć na ścianach neolitycznych jaskiń Petit Morin (Marne)… a także na rzeźbach dolmenicznych i rzeźbionych menhirach w regionach Aveyron i Tarn. Jest ona bez wątpienia boginią żyznej ziemi, Gé meter (matką ziemią) dé meter, Cybèle religii śródziemnomorskich (F. GUIRAND, 1996, s. 276).

[71] „…” liczne święte posągi Melanezji, zwłaszcza korwar z Nowej Gwinei, „…” nie są bożkami w ścisłym tego słowa znaczeniu, ponieważ kult oddawany tym obrazom nie jest w rzeczywistości skierowany do nich, ale do nadprzyrodzonych mocy, które w nich przebywają, reprezentują duchy opiekuńcze, które są zasadniczo, zgodnie z wyraźnymi oświadczeniami tubylców, duszami przodków. Jednak w wielu przypadkach duchy te zostały wyniesione do rangi bóstw lub wręcz przeciwnie, są byłymi bogami, którzy upadli, o czym świadczy zwierzęca forma ich przedstawień lub, gdy są antropomorficzne, ich duże usta lub długie zęby do pożerania dusz. W Mikronezji, zwłaszcza na Marianach, kult przodków wyparł kult bogów (F. GUIRAND, 1996, s. 551, 552).

 

[72] Ten posąg służy jako pojemnik dla ducha zmarłego przodka (korwar w lokalnym języku), aby nie błąkał się, co byłoby nieszczęśliwe dla żywych i spowodowałoby utratę prestiżu i władzy rodziny, tym samym hańbiąc zmarłego. Uhonorowany tym posągiem, zmarły zyskuje święty status i służy jako przewodnik dla żywych. Jest pytany o ważne decyzje, zwłaszcza poprzez spanie na jego czaszce lub poprzez rytuał wróżbiarski.

 

[73] Korwar to statuetka przedstawiająca wyolbrzymioną czaszkę na siedzącym ludzkim ciele, z ugiętymi kolanami i łokciami stykającymi się, tworząc literę W. W rękach posąg trzyma ażurowy ekran: uważa się, że przedstawia on drzewo życia lub wylinkę węża, te dwa symbole reprezentują ideę odrodzenia. Korwar wykonany jest z drewna, w bardzo rzadkich przypadkach z wapienia. Grot strzały jest charakterystyczny dla stylu korwar. Pierwotnie na rzeźbie umieszczano wypolerowaną czaszkę zmarłego przodka. Jednak wiele korwarów po prostu przedstawia czaszkę.

[74] Okucia pasów ze stopów miedzi i elitarne sieci kontaktów we wczesnośredniowiecznej Europie Środkowej – ScienceDirect / https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0305440323001759

[75] Pamiętajmy tylko, że w języku sumeryjskim terminem oznaczającym klacz jest „kir/gir”, ściśle identyczny z terminem używanym dla „krowy”. Ich odpowiednie analizy w tomie 3 „Biblii symboli” pokazują, że klacz i krowa, podobnie jak byk i koń, są symbolicznymi awatarami pierwszej ludzkiej pary. Ich obecność na ścianie jest niczym innym jak mistycznym podpisem.

[76] KRÓTKIE PRZYPOMNIENIE NAUKOWEJ OSI CZASU

Nie zapominajmy o linii czasowej przyjętej w teorii naukowej, rozróżniającej okresy paleolitu i neolitu:

Dolny paleolit: 2 miliony do 300,00 lat temu

Środkowy paleolit : – 300 000 do 40 000 lat temu

Górny paleolit: 40 000 do 9 600 lat temu

Mezolit: od 9 600 do 6 000 lat temu

Neolit: 6 000 do 2 300 lat temu

Epoka brązu: od 2300 do 800 lat temu.

Epoka żelaza: 800 do 50 lat temu

I tak dalej.

https://frise-chronologique.inrap.fr/

 

Oto, co czytamy o górnym paleolicie:

Górny paleolit rozciąga się od około 45 000 do 12 000 lat przed naszą erą. Kończy się wraz z końcem ostatniej epoki lodowcowej. Poprzedzał go paleolit środkowy, a po nim nastąpił mezolit.

Górny paleolit rozpoczął się w Europie wraz z przybyciem Homo sapiens do południowo-wschodniej Europy z Bliskiego Wschodu, przynosząc ze sobą kulturę Aurignacian podczas względnej poprawy klimatu około 45 000 lat pne. Rozprzestrzenił się on szybko w całej Europie i współistniał przez kilka tysięcy lat z neandertalczykiem, aż ten ostatni wyginął około 30 000 lat pne. W tym momencie z Bałkanów przybyła druga fala Homo sapiens, charakteryzująca się odrębną kulturą: grawecką.

Według badania opublikowanego w 2018 r., skamieniałości Homo sapiens liczące mniej niż 35 000 lat, odpowiadające okresowi graweckiemu w Europie, wydają się wykazywać rozwój mózgu porównywalny z rozwojem współczesnych ludzi, w przeciwieństwie do starszych skamieniałości, których ewolucja mózgu wydaje się postępować.

Istnienie człowieka z Cro-Magnon, który żył w Europie w okresie górnego paleolitu, było kiedyś rozważane po archeologicznym odkryciu szkieletów w 1868 roku w Les Eyzies-de-Tayac w Dordogne. W tamtym czasie naukowcy uważali, że był to gatunek inny niż Sapiens. Dziś naukowcy uważają, że jest to ten sam gatunek.

 

Górny paleolit jest również podzielony na następujące segmenty:

 Uluzzian (47 000 do 43 000, we Włoszech i Grecji)

Aurignacian (43 000 do 29 000)

Okres Gravettian (31 000 do 22 000) słynie ze statuetek o szczególnie przerysowanych kobiecych kształtach, nazywanych „Wenus”.

Epigrawecja (20 000-10 000, we Włoszech i na Bałkanach)

Solutrean (22 000 do 17 000, we Francji i Hiszpanii)

Protomagdalenian (20 000-18 000)

Badegoulian (17 000 do 15 000).

Kultura magdaleńska rozwinęła się między 17 000 a 14 000 lat temu.

https://fr.wikipedia.org/wiki/Paléolithique_supérieur

BIBLIOGRAFIA

Patrz przypisy do każdej sekcji

PRZYPOMNIENIE ZWIĄZKU TEGO ARTYKUŁU Z CAŁĄ SERIĄ LITERACKĄ „PRAWDZIWA HISTORIA RELIGII LUDZKOŚCI”.

Ten artykuł jest fragmentem książki Volume, również dostępnej na tej stronie:

Biblia symbolu prehistorycznej i starożytnej religii mitologicznej

Książka, którą można również znaleźć w formie artykułów pod nagłówkieme :

Słownik symboli

Aby dowiedzieć się, dlaczego ta książka jest częścią serii literackiej Prawdziwa historia religii ludzkości, przejdź do :

Wprowadzenie / Struktura i treść

Mam nadzieję, że z przyjemnością przeczytasz ten artykuł, który jest dostępny w całości poniżej.

PRZYPOMNIENIE O PRAWACH AUTORSKICH

Przypominamy, że niniejsza książka została zarejestrowana i należy przestrzegać praw autorskich.

©YVAR BREGEANT, 2023 Wszelkie prawa zastrzeżone

Francuski kodeks własności intelektualnej zabrania kopiowania lub powielania do użytku zbiorowego.

Wszelkie przedstawianie lub powielanie w całości lub w części w jakikolwiek sposób bez zgody autora lub jego następców prawnych jest niezgodne z prawem i stanowi naruszenie podlegające karze na mocy artykułów L335-2 i następnych francuskiego kodeksu własności intelektualnej.

Zobacz wyjaśnienie na górze sekcji dotyczącej polityki autora w zakresie udostępniania jego książek: Czytaj online

Partager :